castanh

التعريفات والمعاني

== Occitan == === Étymologie === De castanha. === Nom commun === castanh \kasˈtan\ (graphie normalisée) masculin (Gascon) (Languedocien) Châtaignier. Surnom qu’on donne aux bœufs. ==== Variantes dialectales ==== castanhier (provençal) chastanh (limousin, dauphinois) chastanhier (vivaro-alpin) chastenh (limousin) ==== Synonymes ==== 1 : castanhèr (gascon) 1 : castanhièr (languedocien) ==== Vocabulaire apparenté par le sens ==== 2 : cauvet ==== Dérivés ==== castanha castanhareda castanheda castanhenc === Adjectif === castanh \kas.ˈtan\ (graphie normalisée) (Gascon) (Languedocien) (Provençal) Châtain. peus castanhs cheveux châtains chin castanh chien châtain vaca castanha vache d’un noir châtain Sos uèlhs en amètlas son pichons e castanhs, color de son pel. — (Sèrgi Viaule, Fotuda planeta !, 2014 (languedocien)  [1]) Ses yeux en amandes sont petits et châtains, couleur de sa chevelure. ==== Variantes dialectales ==== chastanh (limousin, vivaro-alpin) chastenh (limousin) ==== Vocabulaire apparenté par le sens ==== castanholenc borret === Prononciation === languedocien et provençal : [kas.ˈtan] gascon : [kas.ˈtaɲ] aranais : [kas.ˈtaɲ] France (Béarn) : écouter « castanh [kas.ˈtan] » === Références === Congrès permanent de la lenga occitana, 20 dictionnaires occitans en ligne, XIX - XX s → consulter cet ouvrage (oc) Joan de Cantalausa, Diccionari General Occitan a partir dels parlars lengadocians, 2002, ISBN 2-912293-04-9, C.A.O.C. → ieo12.org, mertyl.free.fr (PDF) Christian Laux, Dictionnaire occitan-français (Laux), Institut d’Estudis Occitans, 2001 → consulter en ligne Josiane Ubaud, Diccionari ortografic, gramatical e morfologic de l’occitan segon los parlars lengadocians, Trabucaire, 2011, ISBN 978-2-84974-125-2 Pèir Morà, Tot en gascon, Éditions des régionalismes, 2011 Jòrge Fettuciari, Guiu Martin, Jaume Pietri, Dictionnaire provençal français - Diccionari provençau francés, L'Escomessa, CREO Provença, Edisud, Aix-en-Provence, 2003, ISBN 2-7449-0464-3 Frédéric Mistral, Lou Tresor dóu Félibrige ou Dictionnaire provençal-français embrassant les divers dialectes de la langue d’oc moderne, 1879 Reinat Toscano, Nouveau Dictionnaire niçois-français, Edicions de l’IEO, París [1] Bras, M. & Vergez-Couret, M., Universitat de Tolosa Joan Jaurés, Basa Textuala per la lenga d'Òc, XIX - XXI s → consulter cet ouvrage