caracolar
التعريفات والمعاني
== Occitan ==
=== Étymologie ===
Dérivé de caracòla, avec le suffixe -ar.
=== Verbe ===
caracolar [kaɾakuˈla] (graphie normalisée) intransitif
Caracoler.
A sa votz l’animau saute o ben caracòla. — (Louis Beaulard)
La traduction en français de l’exemple manque. (Ajouter)
==== Vocabulaire apparenté par le sens ====
fringar
guimbar
==== Dérivés ====
caracolaire
=== Prononciation ===
languedocien : [kaɾakuˈla]
niçois : [kaʁakuˈla]
=== Références ===
Loís Alibèrt, Dictionnaire occitan-français selon les parlers languedociens, Institut d’Estudis Occitans, 1997, ISBN 2-85910-069-5
(oc) Joan de Cantalausa, Diccionari General Occitan a partir dels parlars lengadocians, 2002, ISBN 2-912293-04-9, C.A.O.C. → ieo12.org, mertyl.free.fr (PDF)
Georges Castellana, Dictionnaire niçois-français, Serre, Nice, 1952
Frédéric Mistral, Lou Tresor dóu Félibrige ou Dictionnaire provençal-français embrassant les divers dialectes de la langue d’oc moderne, 1879
Josiane Ubaud, Diccionari ortografic, gramatical e morfologic de l’occitan segon los parlars lengadocians, Trabucaire, 2011, ISBN 978-2-84974-125-2