dibenn

التعريفات والمعاني

== Breton == === Étymologie === Dérivé de penn (« tête, extrémité »), avec le préfixe di- privatif. === Adjectif === dibenn \ˈdiː.bɛn\ Acéphale. Final, terminal. (Sens figuré) Étourdi. === Nom commun === dibenn \ˈdiː.bɛn\ masculin Fin. E dibenn ar cʼhenta kantved eus hon oadvez e oa bet enez Vreiz, evit ar rannvuia, aloubet gant ar Romaned. — (Meven Mordiern, Notennou diwar-benn ar Gelted koz, o istor hag o sevenadur, Skridoù Breizh, 1944, page 42) À la fin du premier siècle de notre ère, l’île de Bretagne, pour la majeure partie, avait été envahie par les Romains. Kelou e varo a zeuas da Gamma war zibenn an noz : edo-hi hecʼh-unan war he zremenvan. — (Meven Mordiern, Notennou diwar-benn ar Gelted koz, o istor hag o sevenadur, Skridoù Breizh, 1944, page 281) La nouvelle de sa mort parvint à Kamma vers la fin de la nuit : elle était elle-même à l’agonie. Terminaison. An holl anvioù furmet gant an dibennoù -ad ha -vezh a dle kemer reizh an anv ma teuont dioutañ. — (Roparz Hemon, A-zivout " Notennoù Yezh ", in Al Liamm, no 139, mars-avril 1970, page 147) Tous les noms formés avec les terminaisons -ad et -vezh doivent prendre le genre du nom dont ils dérivent. ==== Dérivés ==== === Forme de verbe === dibenn \ˈdiː.bɛn\ Troisième personne du singulier du présent de l’indicatif du verbe dibennañ/dibenniñ. Deuxième personne du singulier de l’impératif du verbe dibennañ/dibenniñ. === Prononciation === Fouesnant (France) : écouter « dibenn [Prononciation ?] » (bon niveau)