dibenn
التعريفات والمعاني
== Breton ==
=== Étymologie ===
Dérivé de penn (« tête, extrémité »), avec le préfixe di- privatif.
=== Adjectif ===
dibenn \ˈdiː.bɛn\
Acéphale.
Final, terminal.
(Sens figuré) Étourdi.
=== Nom commun ===
dibenn \ˈdiː.bɛn\ masculin
Fin.
E dibenn ar cʼhenta kantved eus hon oadvez e oa bet enez Vreiz, evit ar rannvuia, aloubet gant ar Romaned. — (Meven Mordiern, Notennou diwar-benn ar Gelted koz, o istor hag o sevenadur, Skridoù Breizh, 1944, page 42)
À la fin du premier siècle de notre ère, l’île de Bretagne, pour la majeure partie, avait été envahie par les Romains.
Kelou e varo a zeuas da Gamma war zibenn an noz : edo-hi hecʼh-unan war he zremenvan. — (Meven Mordiern, Notennou diwar-benn ar Gelted koz, o istor hag o sevenadur, Skridoù Breizh, 1944, page 281)
La nouvelle de sa mort parvint à Kamma vers la fin de la nuit : elle était elle-même à l’agonie.
Terminaison.
An holl anvioù furmet gant an dibennoù -ad ha -vezh a dle kemer reizh an anv ma teuont dioutañ. — (Roparz Hemon, A-zivout " Notennoù Yezh ", in Al Liamm, no 139, mars-avril 1970, page 147)
Tous les noms formés avec les terminaisons -ad et -vezh doivent prendre le genre du nom dont ils dérivent.
==== Dérivés ====
=== Forme de verbe ===
dibenn \ˈdiː.bɛn\
Troisième personne du singulier du présent de l’indicatif du verbe dibennañ/dibenniñ.
Deuxième personne du singulier de l’impératif du verbe dibennañ/dibenniñ.
=== Prononciation ===
Fouesnant (France) : écouter « dibenn [Prononciation ?] » (bon niveau)