Occitània

التعريفات والمعاني

== Catalan == === Étymologie === Composé d'occitan et -ia. === Nom propre === Occitània féminin \Prononciation ?\ Occitanie == Occitan == === Étymologie === Dérivé de occitan, avec le suffixe -ia. === Nom propre === Occitània féminin \ut.si.ˈta.njɔ\ (graphie normalisée) (Géographie) Occitanie Visca Occitània ! Viscan los Occitans ! Vive l'Occitanie ! Vivent les Occitans ! Mas non, una sola idèa que tòrna : la lenga d’Òc encara, la mia lenga. Occitània sus la talvera, cementèri desbatejat. — (Jean Boudou, Lo libre dels grands jorns, 1964  [1]) Mais non, une seule idée qui revient : la langue d’oc encore, ma langue. L’Occitanie marginalisée, cimetière débaptisé. Un còp de mai Occitània deuriá suportar l’opression e la dictatura franchimanda. L’independéncia del país èra reportada a una data ulteriora e non precisada. — (Sèrgi Viaule, Qualques nòvas d’Albigés, 2002  [1]) Une fois de plus l’Occitanie devrait supporter l’oppression et la dictature des français du Nord. L’indépendance du pays était reportée à une date ultérieure et non précisée. ==== Dérivés ==== occitan occitanisme occitanista occitanitat occitanizacion occitanizar occitanofòn === Références === Congrès permanent de la lenga occitana, 20 dictionnaires occitans en ligne, XIX - XX s → consulter cet ouvrage (oc) Joan de Cantalausa, Diccionari General Occitan a partir dels parlars lengadocians, 2002, ISBN 2-912293-04-9, C.A.O.C. → ieo12.org, mertyl.free.fr (PDF) Christian Laux, Dictionnaire occitan-français (Laux), Institut d’Estudis Occitans, 2001 → consulter en ligne Josiane Ubaud, Diccionari ortografic, gramatical e morfologic de l’occitan segon los parlars lengadocians, Trabucaire, 2011, ISBN 978-2-84974-125-2 [1] Bras, M. & Vergez-Couret, M., Universitat de Tolosa Joan Jaurés, Basa Textuala per la lenga d'Òc, XIX - XXI s → consulter cet ouvrage