Occitània
التعريفات والمعاني
== Catalan ==
=== Étymologie ===
Composé d'occitan et -ia.
=== Nom propre ===
Occitània féminin \Prononciation ?\
Occitanie
== Occitan ==
=== Étymologie ===
Dérivé de occitan, avec le suffixe -ia.
=== Nom propre ===
Occitània féminin \ut.si.ˈta.njɔ\ (graphie normalisée)
(Géographie) Occitanie
Visca Occitània ! Viscan los Occitans !
Vive l'Occitanie ! Vivent les Occitans !
Mas non, una sola idèa que tòrna : la lenga d’Òc encara, la mia lenga. Occitània sus la talvera, cementèri desbatejat. — (Jean Boudou, Lo libre dels grands jorns, 1964 [1])
Mais non, une seule idée qui revient : la langue d’oc encore, ma langue. L’Occitanie marginalisée, cimetière débaptisé.
Un còp de mai Occitània deuriá suportar l’opression e la dictatura franchimanda. L’independéncia del país èra reportada a una data ulteriora e non precisada. — (Sèrgi Viaule, Qualques nòvas d’Albigés, 2002 [1])
Une fois de plus l’Occitanie devrait supporter l’oppression et la dictature des français du Nord. L’indépendance du pays était reportée à une date ultérieure et non précisée.
==== Dérivés ====
occitan
occitanisme
occitanista
occitanitat
occitanizacion
occitanizar
occitanofòn
=== Références ===
Congrès permanent de la lenga occitana, 20 dictionnaires occitans en ligne, XIX - XX s → consulter cet ouvrage
(oc) Joan de Cantalausa, Diccionari General Occitan a partir dels parlars lengadocians, 2002, ISBN 2-912293-04-9, C.A.O.C. → ieo12.org, mertyl.free.fr (PDF)
Christian Laux, Dictionnaire occitan-français (Laux), Institut d’Estudis Occitans, 2001 → consulter en ligne
Josiane Ubaud, Diccionari ortografic, gramatical e morfologic de l’occitan segon los parlars lengadocians, Trabucaire, 2011, ISBN 978-2-84974-125-2
[1] Bras, M. & Vergez-Couret, M., Universitat de Tolosa Joan Jaurés, Basa Textuala per la lenga d'Òc, XIX - XXI s → consulter cet ouvrage