vinculo

التعريفات والمعاني

== Catalan == === Verb === vinculo first-person singular present indicative of vincular == Latin == === Etymology === From vinculum, from vinciō (“bind, fetter, tie”). === Pronunciation === (Classical Latin) IPA(key): [ˈwɪŋ.kʊ.ɫoː] (modern Italianate Ecclesiastical) IPA(key): [ˈviŋ.ku.lo] === Verb === vinculō (present infinitive vinculāre, perfect active vinculāvī, supine vinculātum); first conjugation (transitive) to fetter, bind, chain Synonyms: cōnfīgō, cōnserō, fīgō, illigō, colligō, ligō, adalligō, dēligō, alligō, nectō, cōnectō, dēfīgō, fīgō, dēstinō, pangō Antonyms: explicō, absolvō, dissolvō, solvō ==== Conjugation ==== ==== Synonyms ==== (fetter): vinciō ==== Derived terms ==== vinculātus ==== Related terms ==== ==== Descendants ==== ⇒ Vulgar Latin: *advinculāre Italian: avvinchiare, avvinghiare → Catalan: vincular → Italian: vincolare → Portuguese: vincular → Sicilian: vinculari → Spanish: vincular === References === “vinculo”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press “vinculo”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette. Carl Meißner; Henry William Auden (1894), Latin Phrase-Book‎[1], London: Macmillan and Co. == Portuguese == === Verb === vinculo first-person singular present indicative of vincular == Spanish == === Verb === vinculo first-person singular present indicative of vincular