vinculo
التعريفات والمعاني
== Catalan ==
=== Verb ===
vinculo
first-person singular present indicative of vincular
== Latin ==
=== Etymology ===
From vinculum, from vinciō (“bind, fetter, tie”).
=== Pronunciation ===
(Classical Latin) IPA(key): [ˈwɪŋ.kʊ.ɫoː]
(modern Italianate Ecclesiastical) IPA(key): [ˈviŋ.ku.lo]
=== Verb ===
vinculō (present infinitive vinculāre, perfect active vinculāvī, supine vinculātum); first conjugation
(transitive) to fetter, bind, chain
Synonyms: cōnfīgō, cōnserō, fīgō, illigō, colligō, ligō, adalligō, dēligō, alligō, nectō, cōnectō, dēfīgō, fīgō, dēstinō, pangō
Antonyms: explicō, absolvō, dissolvō, solvō
==== Conjugation ====
==== Synonyms ====
(fetter): vinciō
==== Derived terms ====
vinculātus
==== Related terms ====
==== Descendants ====
⇒ Vulgar Latin: *advinculāre
Italian: avvinchiare, avvinghiare
→ Catalan: vincular
→ Italian: vincolare
→ Portuguese: vincular
→ Sicilian: vinculari
→ Spanish: vincular
=== References ===
“vinculo”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
“vinculo”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.
Carl Meißner; Henry William Auden (1894), Latin Phrase-Book[1], London: Macmillan and Co.
== Portuguese ==
=== Verb ===
vinculo
first-person singular present indicative of vincular
== Spanish ==
=== Verb ===
vinculo
first-person singular present indicative of vincular