rozkuć

== Polish == === Alternative forms === rozkować (obsolete) === Etymology === From roz- + kuć. First attested in 1577. Compare Kashubian rozkùc. === Pronunciation === Rhymes: -ɔskut͡ɕ Syllabification: roz‧kuć === Verb === rozkuć pf (imperfective rozkuwać) (transitive) to hit apart, to beat apart (while striking, to break into pieces) [with instrumental ‘with what’] (transitive) to hammer out, to beat flat (to flatten by striking) Synonym: rozklepać (transitive) to unchain; to unshoe (to free someone from chains or handcuffs, etc.; to remove a horseshoe from a horse) [with z (+ genitive) ‘from what’] Synonym: odkuć Antonym: skuć (transitive, Middle Polish) to reforge (to give a new shape by striking) (reflexive with się) to unchain oneself [with z (+ genitive) ‘from what’] Synonym: odkuć się (reflexive with się) to unchain each other [with z (+ genitive) ‘from what’] (reflexive with się, of a horse) to unshoe (to lose a horseshoe or horseshoes; to have a horseshoe or horseshoes removed) ==== Conjugation ==== === References === === Further reading === “rozkuć”, in Wielki słownik języka polskiego‎[1] (in Polish), Instytut Języka Polskiego PAN “rozkuć sie”, in Wielki słownik języka polskiego‎[2] (in Polish), Instytut Języka Polskiego PAN “rozkuć”, in Polish dictionaries at PWN‎[3] (in Polish) “ROZKUĆ, ROZKOWAĆ”, in Elektroniczny Słownik Języka Polskiego XVII i XVIII Wieku [Electronic Dictionary of the Polish Language of the XVII and XVIII Century], 14.07.2016 Samuel Bogumił Linde (1807–1814), “rozkuć”, in Słownik języka polskiego Aleksander Zdanowicz (1861), “rozkuć”, in Słownik języka polskiego, Wilno 1861 J. Karłowicz, A. Kryński, W. Niedźwiedzki, editors (1912), “rozkuć”, in Słownik języka polskiego (in Polish), volume 5, Warsaw, page 637 rozkuć in Narodowy Fotokorpus Języka Polskiego