jactito
التعريفات والمعاني
== Latin ==
=== Étymologie ===
Dérivé de jacto (« jeter »), avec le suffixe -ito fréquentatif.
=== Verbe ===
jactito, infinitif : jactitāre, parfait : jactitavi, supin : jactitatum \Prononciation ?\ transitif (voir la conjugaison)
Lancer des paroles publiquement, jacter.
De theologia quippe, quam naturalem vocant, non cum quibuslibet hominibus (non enim fabulosa est vel civilis, hoc est vel theatrica vel urbana; quarum altera jactitat deorum crimina, altera indicat deorum desideria criminosiora, ac per hoc malignorum potius daemonum quam deorum); sed cum philosophis est habenda collatio: quorum ipsum nomen si latine interpretemur, amorem sapientiae profitetur. — (Augustin d'Hippone, De civitate Dei)
La traduction en français de l’exemple manque. (Ajouter)
Note : Par convention, les verbes latins sont désignés par la 1re personne du singulier du présent de l’indicatif.
==== Variantes ====
iactito
==== Dérivés ====
jactitabundus (« vantard, qui se vante »)
jactitatio (« parade de charlatan »)
jactitator (« vantard, frimeur »)
==== Références ====
« jactito », dans Félix Gaffiot, Dictionnaire latin français, Hachette, 1934 → consulter cet ouvrage
« jactito », dans Charlton T. Lewis et Charles Short, A Latin Dictionary, Clarendon Press, Oxford, 1879 → consulter cet ouvrage