caracòla
التعريفات والمعاني
== Occitan ==
=== Étymologie ===
De l’espagnol caracol (« escargot »).
=== Nom commun ===
caracòla [kaɾaˈkɔlo̞] (graphie normalisée) féminin
Caracole.
faire sei caracòlas
folâtrer, prendre ses ébats
Prévenance, petit soin.
(Botanique) Haricot à grandes fleurs Phaseolus caracolla.
==== Dérivés ====
caracolar
==== Vocabulaire apparenté par le sens ====
1 : campissada
3 : falhon a boquet (?)
=== Prononciation ===
languedocien : [kaɾaˈkɔlo̞]
niçois : [kaʁaˈkɔla]
=== Références ===
Loís Alibèrt, Dictionnaire occitan-français selon les parlers languedociens, Institut d’Estudis Occitans, 1997, ISBN 2-85910-069-5
Georges Castellana, Dictionnaire niçois-français, Serre, Nice, 1952
Frédéric Mistral, Lou Tresor dóu Félibrige ou Dictionnaire provençal-français embrassant les divers dialectes de la langue d’oc moderne, 1879
Josiane Ubaud, Diccionari ortografic, gramatical e morfologic de l’occitan segon los parlars lengadocians, Trabucaire, 2011, ISBN 978-2-84974-125-2
(oc) Joan de Cantalausa, Diccionari General Occitan a partir dels parlars lengadocians, 2002, ISBN 2-912293-04-9, C.A.O.C. → ieo12.org, mertyl.free.fr (PDF)