caracòla

التعريفات والمعاني

== Occitan == === Étymologie === De l’espagnol caracol (« escargot »). === Nom commun === caracòla [kaɾaˈkɔlo̞] (graphie normalisée) féminin Caracole. faire sei caracòlas folâtrer, prendre ses ébats Prévenance, petit soin. (Botanique) Haricot à grandes fleurs Phaseolus caracolla. ==== Dérivés ==== caracolar ==== Vocabulaire apparenté par le sens ==== 1 : campissada 3 : falhon a boquet (?) === Prononciation === languedocien : [kaɾaˈkɔlo̞] niçois : [kaʁaˈkɔla] === Références === Loís Alibèrt, Dictionnaire occitan-français selon les parlers languedociens, Institut d’Estudis Occitans, 1997, ISBN 2-85910-069-5 Georges Castellana, Dictionnaire niçois-français, Serre, Nice, 1952 Frédéric Mistral, Lou Tresor dóu Félibrige ou Dictionnaire provençal-français embrassant les divers dialectes de la langue d’oc moderne, 1879 Josiane Ubaud, Diccionari ortografic, gramatical e morfologic de l’occitan segon los parlars lengadocians, Trabucaire, 2011, ISBN 978-2-84974-125-2 (oc) Joan de Cantalausa, Diccionari General Occitan a partir dels parlars lengadocians, 2002, ISBN 2-912293-04-9, C.A.O.C. → ieo12.org, mertyl.free.fr (PDF)