canhòt

التعريفات والمعاني

== Occitan == === Étymologie === Dérivé de canh, avec le suffixe -òt. === Nom commun === canhòt \kaˈɲɔt\ (graphie normalisée) masculin (Gascon) (Languedocien) (Cynologie) chiot. (Périgord) Chien de lait. (Languedocien) Petit chien. (Gascon) Chien. canhòt d’arrèst chien d’arrêt seguir coma un canhòt suivre comme un chien Un gròs canhòt borrut. — (Jacques Jasmin) La traduction en français de l’exemple manque. (Ajouter) Ren non sembla melhor qu’un canhòt una canha. — (Guillaume Delprat) La traduction en français de l’exemple manque. (Ajouter) Enfant qui tette avec avidité. (Ichtyologie) Milandre, poisson de mer (Squalus galeus). Petit chenet bas, chevrette. Moule de pâté. Morceau de planche pour lier deux pièces ensemble. Bout de tuyau qu’on ajuste à un robinet. Niais, imbécile, poltron. ==== Vocabulaire apparenté par le sens ==== 2 cadèl, cadèu gosset 3 chinon 4 can chin 5 langaston 6 lamiòla milandre palon 7 ase cabreta grapaud 8 mòtle 10 canelon 11 bedigàs === Prononciation === France (Béarn) : écouter « canhòt [Prononciation ?] » === Références === Congrès permanent de la lenga occitana, 20 dictionnaires occitans en ligne, XIX - XX s → consulter cet ouvrage (oc) Joan de Cantalausa, Diccionari General Occitan a partir dels parlars lengadocians, 2002, ISBN 2-912293-04-9, C.A.O.C. → ieo12.org, mertyl.free.fr (PDF) Christian Laux, Dictionnaire occitan-français (Laux), Institut d’Estudis Occitans, 2001 → consulter en ligne Josiane Ubaud, Diccionari ortografic, gramatical e morfologic de l’occitan segon los parlars lengadocians, Trabucaire, 2011, ISBN 978-2-84974-125-2 Frédéric Mistral, Lou Tresor dóu Félibrige ou Dictionnaire provençal-français embrassant les divers dialectes de la langue d’oc moderne, 1879