canhòt
التعريفات والمعاني
== Occitan ==
=== Étymologie ===
Dérivé de canh, avec le suffixe -òt.
=== Nom commun ===
canhòt \kaˈɲɔt\ (graphie normalisée) masculin
(Gascon) (Languedocien) (Cynologie) chiot.
(Périgord) Chien de lait.
(Languedocien) Petit chien.
(Gascon) Chien.
canhòt d’arrèst
chien d’arrêt
seguir coma un canhòt
suivre comme un chien
Un gròs canhòt borrut. — (Jacques Jasmin)
La traduction en français de l’exemple manque. (Ajouter)
Ren non sembla melhor qu’un canhòt una canha. — (Guillaume Delprat)
La traduction en français de l’exemple manque. (Ajouter)
Enfant qui tette avec avidité.
(Ichtyologie) Milandre, poisson de mer (Squalus galeus).
Petit chenet bas, chevrette.
Moule de pâté.
Morceau de planche pour lier deux pièces ensemble.
Bout de tuyau qu’on ajuste à un robinet.
Niais, imbécile, poltron.
==== Vocabulaire apparenté par le sens ====
2
cadèl, cadèu
gosset
3
chinon
4
can
chin
5
langaston
6
lamiòla
milandre
palon
7
ase
cabreta
grapaud
8
mòtle
10
canelon
11
bedigàs
=== Prononciation ===
France (Béarn) : écouter « canhòt [Prononciation ?] »
=== Références ===
Congrès permanent de la lenga occitana, 20 dictionnaires occitans en ligne, XIX - XX s → consulter cet ouvrage
(oc) Joan de Cantalausa, Diccionari General Occitan a partir dels parlars lengadocians, 2002, ISBN 2-912293-04-9, C.A.O.C. → ieo12.org, mertyl.free.fr (PDF)
Christian Laux, Dictionnaire occitan-français (Laux), Institut d’Estudis Occitans, 2001 → consulter en ligne
Josiane Ubaud, Diccionari ortografic, gramatical e morfologic de l’occitan segon los parlars lengadocians, Trabucaire, 2011, ISBN 978-2-84974-125-2
Frédéric Mistral, Lou Tresor dóu Félibrige ou Dictionnaire provençal-français embrassant les divers dialectes de la langue d’oc moderne, 1879