caïnariá

التعريفات والمعاني

== Occitan == === Étymologie === Composé de caín et de ariá. === Nom commun === caïnariá [kainaˈɾjɔ] (graphie normalisée) féminin Méchanceté, fourberie, mutinerie. Que tot lo monde sacha sa caïnariá. — (François Guitton-Talamel) La traduction en français de l’exemple manque. (Ajouter) ==== Vocabulaire apparenté par le sens ==== marridariá === Prononciation === languedocien : [kainaˈɾjɔ], [kainaˈɾjɛ] provençal maritime et rhodanien : [kainaˈɾje] === Références === Andrieu Faure, Assai de diccionari francés-aupenc d’òc, 2009 → Consulter en ligne Frédéric Mistral, Lou Tresor dóu Félibrige ou Dictionnaire provençal-français embrassant les divers dialectes de la langue d’oc moderne, 1879 Josiane Ubaud, Diccionari ortografic, gramatical e morfologic de l’occitan segon los parlars lengadocians, Trabucaire, 2011, ISBN 978-2-84974-125-2 (oc) Joan de Cantalausa, Diccionari General Occitan a partir dels parlars lengadocians, 2002, ISBN 2-912293-04-9, C.A.O.C. → ieo12.org, mertyl.free.fr (PDF)