caïnariá
التعريفات والمعاني
== Occitan ==
=== Étymologie ===
Composé de caín et de ariá.
=== Nom commun ===
caïnariá [kainaˈɾjɔ] (graphie normalisée) féminin
Méchanceté, fourberie, mutinerie.
Que tot lo monde sacha sa caïnariá. — (François Guitton-Talamel)
La traduction en français de l’exemple manque. (Ajouter)
==== Vocabulaire apparenté par le sens ====
marridariá
=== Prononciation ===
languedocien : [kainaˈɾjɔ], [kainaˈɾjɛ]
provençal maritime et rhodanien : [kainaˈɾje]
=== Références ===
Andrieu Faure, Assai de diccionari francés-aupenc d’òc, 2009 → Consulter en ligne
Frédéric Mistral, Lou Tresor dóu Félibrige ou Dictionnaire provençal-français embrassant les divers dialectes de la langue d’oc moderne, 1879
Josiane Ubaud, Diccionari ortografic, gramatical e morfologic de l’occitan segon los parlars lengadocians, Trabucaire, 2011, ISBN 978-2-84974-125-2
(oc) Joan de Cantalausa, Diccionari General Occitan a partir dels parlars lengadocians, 2002, ISBN 2-912293-04-9, C.A.O.C. → ieo12.org, mertyl.free.fr (PDF)