cantariá

التعريفات والمعاني

== Occitan == === Étymologie === Dérivé de cantar, avec le suffixe -iá. === Nom commun === cantariá \kantaˈɾjɔ\ (graphie normalisée) féminin (Péjoratif) Chant incessant, chant ennuyeux. (Chasse) Chasse aux cailles avec appelants. ==== Variantes dialectales ==== chantariá (dauphinois) ==== Vocabulaire apparenté par le sens ==== 1 calamèla fonfònia === Forme de verbe === cantariá \kantaˈɾjɔ\ (graphie normalisée) Troisième personne du singulier du conditionnel de cantar. === Prononciation === gascon : [kantaˈɾjɔ] languedocien : [kantaˈɾjɔ] (occidental), [kantaˈɾjɛ] (oriental) provençal maritime et rhodanien : [kãⁿtaˈɾje] bas dauphinois : [kãⁿtaˈʁje] === Références === Congrès permanent de la lenga occitana, 20 dictionnaires occitans en ligne, XIX - XX s → consulter cet ouvrage (oc) Joan de Cantalausa, Diccionari General Occitan a partir dels parlars lengadocians, 2002, ISBN 2-912293-04-9, C.A.O.C. → ieo12.org, mertyl.free.fr (PDF) Christian Laux, Dictionnaire occitan-français (Laux), Institut d’Estudis Occitans, 2001 → consulter en ligne Josiane Ubaud, Diccionari ortografic, gramatical e morfologic de l’occitan segon los parlars lengadocians, Trabucaire, 2011, ISBN 978-2-84974-125-2 Frédéric Mistral, Lou Tresor dóu Félibrige ou Dictionnaire provençal-français embrassant les divers dialectes de la langue d’oc moderne, 1879 Jean-Claude Rixte, Jean-Alexandre Cluze, Dictionnaire des dialectes dauphinois anciens et modernes par l’abbé Louis Moutier, IEO-Drôme/ELLUG, Montélimar/Grenoble, 2007