acceptar

التعريفات والمعاني

== Ancien occitan == === Étymologie === Du latin acceptare. === Verbe === acceptar Accepter. === Références === François Raynouard, Lexique roman ou Dictionnaire de la langue des troubadours, comparée avec les autres langues de l’Europe latine, 1838–1844 → Tome 1, Tome 2, Tome 3, Tome 4, Tome 5, Tome 6 == Catalan == === Étymologie === Du latin acceptare. === Verbe === acceptar Accepter. Ordix no llest,tix ab treball,trama li fall;on falliràhi supliràsols de manlleuta.Que a caplleutasuplic, exhorte,lo que reportee tinc empréssia remés.No pas scapçat,partit, trencat,per veedorse miradorsrot ni esquinçat.Mas sols pinçate corregit,llimat, llegit,e bé escoltat,sia acceptatbenignament. — (Jaume Roig, Espill, préface, Ière partie) La traduction en français de l’exemple manque. (Ajouter) ==== Vocabulaire apparenté par le sens ==== accedir a acollir acordar consentir rebre === Prononciation === Barcelone (Espagne) : écouter « acceptar [Prononciation ?] » == Interlingua == === Étymologie === Du latin acceptare. === Verbe === acceptar \ak.t͡sɛp.ˈtar\ (voir la conjugaison) Accepter. == Occitan == === Étymologie === Du latin acceptare. === Verbe === acceptar \at͡setˈta\ ou \asətˈta\ (graphie normalisée) Accepter. === Prononciation === France (Béarn) : écouter « acceptar [Prononciation ?] » France (Clermont-Ferrand) : écouter « acceptar [Prononciation ?] » === Références === (oc) Joan de Cantalausa, Diccionari General Occitan a partir dels parlars lengadocians, 2002, ISBN 2-912293-04-9, C.A.O.C. → ieo12.org, mertyl.free.fr (PDF)