acceptar
التعريفات والمعاني
== Ancien occitan ==
=== Étymologie ===
Du latin acceptare.
=== Verbe ===
acceptar
Accepter.
=== Références ===
François Raynouard, Lexique roman ou Dictionnaire de la langue des troubadours, comparée avec les autres langues de l’Europe latine, 1838–1844 → Tome 1, Tome 2, Tome 3, Tome 4, Tome 5, Tome 6
== Catalan ==
=== Étymologie ===
Du latin acceptare.
=== Verbe ===
acceptar
Accepter.
Ordix no llest,tix ab treball,trama li fall;on falliràhi supliràsols de manlleuta.Que a caplleutasuplic, exhorte,lo que reportee tinc empréssia remés.No pas scapçat,partit, trencat,per veedorse miradorsrot ni esquinçat.Mas sols pinçate corregit,llimat, llegit,e bé escoltat,sia acceptatbenignament. — (Jaume Roig, Espill, préface, Ière partie)
La traduction en français de l’exemple manque. (Ajouter)
==== Vocabulaire apparenté par le sens ====
accedir a
acollir
acordar
consentir
rebre
=== Prononciation ===
Barcelone (Espagne) : écouter « acceptar [Prononciation ?] »
== Interlingua ==
=== Étymologie ===
Du latin acceptare.
=== Verbe ===
acceptar \ak.t͡sɛp.ˈtar\ (voir la conjugaison)
Accepter.
== Occitan ==
=== Étymologie ===
Du latin acceptare.
=== Verbe ===
acceptar \at͡setˈta\ ou \asətˈta\ (graphie normalisée)
Accepter.
=== Prononciation ===
France (Béarn) : écouter « acceptar [Prononciation ?] »
France (Clermont-Ferrand) : écouter « acceptar [Prononciation ?] »
=== Références ===
(oc) Joan de Cantalausa, Diccionari General Occitan a partir dels parlars lengadocians, 2002, ISBN 2-912293-04-9, C.A.O.C. → ieo12.org, mertyl.free.fr (PDF)