bekenen

التعريفات والمعاني

== Middle English == === Alternative forms === beckenen, bekenyn, beknen, beknyn, becnen bæcnien, becnien, beknien (Early Middle English) beccyn, bekyn, bekken, bikken (reanalysed) === Etymology === Inherited from Old English bēacnian and bīecnan. Equivalent to beken +‎ -en (infinitival suffix). In some forms, the -n- of the stem has been reanalysed as a infinitival suffix. === Pronunciation === IPA(key): /ˈbɛk(ə)nən/ === Verb === bekenen To indicate soundlessly, especially using one's hands. To beckon; to indicate to come forwards. (rare) To indicate a specific object; to select. (rare) To blaze or flame. ==== Conjugation ==== ==== Related terms ==== bekenynge ==== Descendants ==== English: beckon; beck Middle Scots: bekin ==== References ==== “bekenen, v.”, in MED Online, Ann Arbor, Mich.: University of Michigan, 2007, retrieved 25 June 2018. “bekken, v.”, in MED Online, Ann Arbor, Mich.: University of Michigan, 2007, retrieved 9 February 2021.