abrewiatura

== abrewiatura (Polnisch) == === Substantiv, f === Alternative Schreibweisen: abbreviatura Worttrennung: ab·re·wia·tu·ra, Plural: ab·re·wia·tu·ry Aussprache: IPA: [abrɛvʲaˈtura], Plural: [abrɛvʲaˈturɨ] Hörbeispiele: abrewiatura (Info), Plural: — Bedeutungen: [1] Linguistik: Abkürzung, heute meist in antiken und mittelalterlichen Texten; Abbreviatur [2] Musik: Abbreviatur Herkunft: seit den 1590er Jahren bezeugte Entlehnung aus dem deutschen Abbreviatur Beispiele: [1] Charakteristische Wortkombinationen: [1] pismo, starożytność, średniowiecze [2] notacja muzyczna ==== Übersetzungen ==== [1] Polnischer Wikipedia-Artikel „abrewiatura“ [1, 2] PONS Polnisch-Deutsch, Stichwort: „abrewiatura“ [1, 2] Słownik Języka Polskiego – PWN: „abrewiatura“ [1, 2] Mirosław Bańko: Wielki słownik wyrazów obcych PWN. 1. Auflage. Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2003, ISBN 978-83-01-14455-5 , Seite 4. [1, 2] Stanisław Dubisz: Uniwersalny słownik języka polskiego. 1. Auflage. Band 1 A–G, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2003, ISBN 83-01-13858-0 , Seite 5. [1, 2] Halina Zgółkowa: Praktyczny słownik współczesnej polszczyzny. Band 1 a – amyloza, Wydawnictwo „Kurpisz“, Poznań 1994, ISBN 83-86600-22-5 , Seite 17. [1, 2] Mieczysław Szymczak: Słownik języka polskiego. 1., integrierte Auflage. Band 1 A–K, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 1995, ISBN 83-01-11835-0 (Diese Auflage umfasst die ursprünglich 7. Auflage von 1992 mit dem nun integrierten Supplement von Zygmunt Saloni.) , Seite 3. [1, 2] Słownik Języka Polskiego pod redakcją Witolda Doroszewskiego: „abrewiatura“ [1, 2] Witold Doroszewski: Słownik języka polskiego. Band 1–11, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 1997, ISBN 83-01-12321-4 (elektronischer Reprint; Erstdruck 1958–1969) „abrewiatura“. [1] Jan Karłowicz, Adam Kryński, Władysław Niedźwiedzki: Słownik języka polskiego. Band 1 A–G, Warszawa 1900 (Digitalisat) , „abrewjatura“ Seite 3. [1] Aleksander Zdanowicz et. al.: Słownik języka polskiego. Obejmujący: oprócz zbioru właściwie polskich, znaczną liczbę wyrazów z obcych języków polskiemu przyswojonych: nomenklatury tak dawne, jak też nowo w użycie wprowadzone różnych nauk, umiejętności, sztuk i rzemiosł: nazwania monet, miar i wag główniejszych krajów i prowincji; mitologję plemion słowiańskich i innych ważniejszych, tudzież oddzielną tablicę słów polskich nieforemnych z ich odmianą. Część I: A–O, Wilno 1861 (Digitalisat) , „abrewjatura“ Seite 4. [1] Instytut Badań Literackich Polskiej Akademii Nauk (Herausgeber): Słownik polszczyzny XVI wieku. Tom I: A–Bany, Wydawnictwo Polskiej Akademii Nauk, Wrocław/Warszawa/Kraków 1966 (Digitalisat) , Seite 43. [*] Słownik Ortograficzny – PWN: „abrewiatura“ Quellen: