vogalenn

التعريفات والمعاني

== Breton == === Étymologie === (1499) Du moyen breton vogalenn, lui-même issu du latin vocalis.. === Nom commun === vogalenn \vo.ˈɡɑː.lɛn\ féminin (Linguistique) Voyelle. AN DILDENN. ― Ne vez kavet nemet dindan ar stumm ñ. Lakaat un ñ war-lercʼh ur vogalenn a zo diskouez e rank ar vogalenn-se bezañ distaget dre ar fri. — (Frañsez Kervella, Yezhadur Bras ar Brezhoneg, Skridoù Breizh, La Baule, 1947, § 86, page 56) LE TILDE. ― On ne le trouve que sous la forme ñ. Mettre un ñ après une voyelle indique que cette voyelle doit être nasalisée. A-wechoù all avat e fell d’ ar barzh tapout an hesoniezh eviti hecʼh un hag implijout a ra e sell da se ar cʼhlotennoù diabarzh ken dre vogalennoù ken dre gensonennoù. — (Youenn Olier, Prederiadennoù e sigur un nebeut skrivagnerion vrezhonek, in Al Liamm, no 35, novembre-décembre 1952, page 29) D’autres fois cependant, le poète veut créer l’euphonie pour elle-même et il utilise pour cela les rimes internes tant par des voyelles que par des consonnes. ==== Dérivés ==== ==== Vocabulaire apparenté par le sens ==== kensonenn === Prononciation === Nantes (France) : écouter « vogalenn [Prononciation ?] » (bon niveau) === Voir aussi === vogalenn sur l’encyclopédie Wikipédia (en breton) === Références ===