vocala

التعريفات والمعاني

== Ido == === Étymologie === Composé de voc-, -al- « relatif à » et -a « adjectif ». === Adjectif === vocala \vɔ.ˈʦa.la\ Vocal. == Occitan == === Étymologie === Dérivé de vocal, avec le suffixe -a. === Nom commun === vocala \βuˈkalo̯\ (languedocien), \vuˈkalo\ (provençal) féminin (graphie normalisée) (Linguistique) Voyelle. ==== Dérivés ==== vocalic ==== Vocabulaire apparenté par le sens ==== consonanta (« consonne ») diftong (« diphtongue ») === Forme d’adjectif === vocala \βuˈkalo̯\ (graphie normalisée) Féminin singulier de vocal. === Prononciation === languedocien moyen : [βuˈkalo̯] montpelliérain : [buˈkala] parler de Lunel : [buˈkale] provençal moyen : [vuˈkalo] niçois : [vuˈkala] France (Béarn) : écouter « vocala [βuˈkalo̯] » === Références === Congrès permanent de la lenga occitana, 20 dictionnaires occitans en ligne, XIX - XX s → consulter cet ouvrage Academia Occitana-Consistòri del Gai Saber, Diccionari General de la Lenga Occitana (DGLO), XXI s → consulter cet ouvrage (oc) Joan de Cantalausa, Diccionari General Occitan a partir dels parlars lengadocians, 2002, ISBN 2-912293-04-9, C.A.O.C. → ieo12.org, mertyl.free.fr (PDF) Christian Laux, Dictionnaire occitan-français (Laux), Institut d’Estudis Occitans, 2001 → consulter en ligne Josiane Ubaud, Diccionari ortografic, gramatical e morfologic de l’occitan segon los parlars lengadocians, Trabucaire, 2011, ISBN 978-2-84974-125-2