vocala
التعريفات والمعاني
== Ido ==
=== Étymologie ===
Composé de voc-, -al- « relatif à » et -a « adjectif ».
=== Adjectif ===
vocala \vɔ.ˈʦa.la\
Vocal.
== Occitan ==
=== Étymologie ===
Dérivé de vocal, avec le suffixe -a.
=== Nom commun ===
vocala \βuˈkalo̯\ (languedocien), \vuˈkalo\ (provençal) féminin (graphie normalisée)
(Linguistique) Voyelle.
==== Dérivés ====
vocalic
==== Vocabulaire apparenté par le sens ====
consonanta (« consonne »)
diftong (« diphtongue »)
=== Forme d’adjectif ===
vocala \βuˈkalo̯\ (graphie normalisée)
Féminin singulier de vocal.
=== Prononciation ===
languedocien moyen : [βuˈkalo̯]
montpelliérain : [buˈkala]
parler de Lunel : [buˈkale]
provençal moyen : [vuˈkalo]
niçois : [vuˈkala]
France (Béarn) : écouter « vocala [βuˈkalo̯] »
=== Références ===
Congrès permanent de la lenga occitana, 20 dictionnaires occitans en ligne, XIX - XX s → consulter cet ouvrage
Academia Occitana-Consistòri del Gai Saber, Diccionari General de la Lenga Occitana (DGLO), XXI s → consulter cet ouvrage
(oc) Joan de Cantalausa, Diccionari General Occitan a partir dels parlars lengadocians, 2002, ISBN 2-912293-04-9, C.A.O.C. → ieo12.org, mertyl.free.fr (PDF)
Christian Laux, Dictionnaire occitan-français (Laux), Institut d’Estudis Occitans, 2001 → consulter en ligne
Josiane Ubaud, Diccionari ortografic, gramatical e morfologic de l’occitan segon los parlars lengadocians, Trabucaire, 2011, ISBN 978-2-84974-125-2