tyrannus
التعريفات والمعاني
== Latin ==
=== Étymologie ===
Du grec ancien τύραννος, týrannos.
=== Nom commun ===
tyrannus \Prononciation ?\ masculin (pour une femme, on dit : tyranna)
(Politique) Tyran, chef qui a usurpé le pouvoir, roi absolu, souverain, monarque, despote, roi cruel.
Quid? victum Lacedaemoniorum in philitiis nonne videmus? ubi cum tyrannus cenavisset Dionysius, negavit se iure illo nigro, quod cenae caput erat, delectatum. — (Cicéron, Tusc., livre V)
La traduction en français de l’exemple manque. (Ajouter)
==== Apparentés étymologiques ====
tyrannĭcē (« tyranniquement »)
tyrannĭcīda, tyrannoctŏnus (« tyrannicide (meurtrier d’un tyran) »)
tyrannĭcīdĭum (« tyrannicide (meurtre d’un tyran) »)
tyrannĭcus (« tyrannique »)
tyrannis (« tyrannie »)
tyrannŏpŏlīta (« sujet d’un tyran »)
==== Dérivés dans d’autres langues ====
Biélorusse : тыран
=== Prononciation ===
\tyˈran.nus\, [t̪ʏˈränːʊs̠] (Classique)
\tiˈran.nus\, [t̪iˈränːus] (Ecclésiastique)
=== Références ===
« tyrannus », dans Félix Gaffiot, Dictionnaire latin français, Hachette, 1934 → consulter cet ouvrage
« tyrannus », dans Charlton T. Lewis et Charles Short, A Latin Dictionary, Clarendon Press, Oxford, 1879 → consulter cet ouvrage
« tyrannus », dans Charles du Fresne du Cange, Glossarium mediæ et infimæ latinitatis, L. Favre, Niort, 1883-1887 → consulter cet ouvrage