substantiu
التعريفات والمعاني
== Ancien occitan ==
=== Étymologie ===
Du latin substantivus.
=== Adjectif ===
substantiu masculin (féminin : substantiva)
(Grammaire) Substantif.
=== Nom commun ===
substantiu masculin
(Grammaire) Substantif.
=== Références ===
François Raynouard, Lexique roman ou Dictionnaire de la langue des troubadours, comparée avec les autres langues de l’Europe latine, chez Silvestre, Paris, 1836-1844 → Consulter en ligne : Tome 1 (Grammaire et textes) — Tome 2 (A-C) — Tome 3 (D-K) — Tome 4 (L-P) — Tome 5 (Q-Z) — Tome 6 (Appendice et vocabulaire)
== Catalan ==
=== Étymologie ===
Du latin substantivus.
=== Adjectif ===
substantiu [Prononciation ?]
(Philosophie) Substantif.
=== Nom commun ===
substantiu [Prononciation ?] masculin
(Grammaire) Substantif.
=== Prononciation ===
El Prat de Llobregat (Espagne) : écouter « substantiu [Prononciation ?] »
== Occitan ==
=== Étymologie ===
Du latin substantivus.
=== Adjectif ===
substantiu [systanˈtiw] (graphie normalisée)
(Philosophie) Substantif.
=== Nom commun ===
substantiu [systanˈtiw] (graphie normalisée) masculin
(Grammaire) Substantif.
=== Prononciation ===
languedocien : [systanˈtiw]
provençal : [systãⁿˈtjew]
rouergat : [systanˈtju]
=== Références ===
(oc) Joan de Cantalausa, Diccionari General Occitan a partir dels parlars lengadocians, 2002, ISBN 2-912293-04-9, C.A.O.C. → ieo12.org, mertyl.free.fr (PDF)