pandiculor

التعريفات والمعاني

== Latin == === Étymologie === De pando (« étendre »). La forme du verbe suppose un nom *pandiculum perdu dont pandiculor serait le dénominal et pandicularis un autre dérivé. === Verbe === pandiculor, infinitif : pandiculārī, parfait : pandiculātus sum \panˈdi.ku.lor\ transitif (voir la conjugaison) Pandiculer, s’étendre en bâillant. Pandiculor, aris, atus sum, ari; Plaut. Je m'étens en baaillant. — (Radices seu Dictionarium linguae Latinae, in quo singulae voces suis radicibus subjiciuntur; collegit ac digessit Petrus Danetius academicus, Pierre Danet, 1677) pandiculor, ari (pandus), s'étendre, s'allonger en baillant, avoir des pandiculations, [Plaut. Men. 5, 2, 80.] — (Dictionnaire latin-français [Page 1123], Wilhelm Freund, ‎Napoléon Theil, 1889) S’allonger. Note : Par convention, les verbes latins sont désignés par la 1re personne du singulier du présent de l’indicatif. === Références === « pandiculor », dans Félix Gaffiot, Dictionnaire latin français, Hachette, 1934 → consulter cet ouvrage