manar

التعريفات والمعاني

== Catalan == === Étymologie === Du latin mandare. === Verbe === manar Commander, diriger, ordonner. En vós conech gran disposicióde fer tot ço que gentilea mana,mas criament veg que natura·ngana,car viur·ab mals és d'om perdició. — (Ausiàs March, Sí com rictat no porta béns ab si) La traduction en français de l’exemple manque. (Ajouter) ==== Synonymes ==== ordenar === Prononciation === Barcelone (Espagne) : écouter « manar [Prononciation ?] » == Espagnol == === Étymologie === Du latin manare. === Verbe === manar \Prononciation ?\ 1er groupe (voir la conjugaison) intransitif Jaillir, Sourdre, en parlant d’un liquide. ==== Synonymes ==== brotar surgir == Occitan == === Étymologie === Du latin mandare. === Verbe === manar \maˈna\ (graphie normalisée) (Archaïsme) Commander, ordonner. ==== Synonymes ==== ordenar === Références === (oc) Joan de Cantalausa, Diccionari General Occitan a partir dels parlars lengadocians, 2002, ISBN 2-912293-04-9, C.A.O.C. → ieo12.org, mertyl.free.fr (PDF) == Quenya == === Étymologie === Étymologie manquante ou incomplète. Si vous la connaissez, vous pouvez l’ajouter en cliquant ici. === Nom commun === manar nominatif singulier Destin, sort, fin, fortune, généralement béatitude finale. ==== Synonymes ==== mandë marta, marto ambar, umbar maranwë === Prononciation === → Prononciation manquante. (Ajouter) == Suédois == === Forme de nom commun === manar \Prononciation ?\ commun Pluriel indéfini de man. === Forme de verbe === manar \Prononciation ?\ Forme dérivée de mana.