manar
التعريفات والمعاني
== Catalan ==
=== Étymologie ===
Du latin mandare.
=== Verbe ===
manar
Commander, diriger, ordonner.
En vós conech gran disposicióde fer tot ço que gentilea mana,mas criament veg que natura·ngana,car viur·ab mals és d'om perdició. — (Ausiàs March, Sí com rictat no porta béns ab si)
La traduction en français de l’exemple manque. (Ajouter)
==== Synonymes ====
ordenar
=== Prononciation ===
Barcelone (Espagne) : écouter « manar [Prononciation ?] »
== Espagnol ==
=== Étymologie ===
Du latin manare.
=== Verbe ===
manar \Prononciation ?\ 1er groupe (voir la conjugaison) intransitif
Jaillir, Sourdre, en parlant d’un liquide.
==== Synonymes ====
brotar
surgir
== Occitan ==
=== Étymologie ===
Du latin mandare.
=== Verbe ===
manar \maˈna\ (graphie normalisée)
(Archaïsme) Commander, ordonner.
==== Synonymes ====
ordenar
=== Références ===
(oc) Joan de Cantalausa, Diccionari General Occitan a partir dels parlars lengadocians, 2002, ISBN 2-912293-04-9, C.A.O.C. → ieo12.org, mertyl.free.fr (PDF)
== Quenya ==
=== Étymologie ===
Étymologie manquante ou incomplète. Si vous la connaissez, vous pouvez l’ajouter en cliquant ici.
=== Nom commun ===
manar nominatif singulier
Destin, sort, fin, fortune, généralement béatitude finale.
==== Synonymes ====
mandë
marta, marto
ambar, umbar
maranwë
=== Prononciation ===
→ Prononciation manquante. (Ajouter)
== Suédois ==
=== Forme de nom commun ===
manar \Prononciation ?\ commun
Pluriel indéfini de man.
=== Forme de verbe ===
manar \Prononciation ?\
Forme dérivée de mana.