kignez
التعريفات والمعاني
== Breton ==
=== Étymologie ===
Emprunt bretonnisé au français « guignes ».
Mentionné dans le grand dictionnaire français-breton de François Vallée (1931, page 348b) : cerise kignez, babu col. sg. -enn f. pl. -ennou.
=== Nom commun ===
kignez \ˈkĩɲes\ \ˈkĩnjes\ collectif
(Botanique) Guignes.
Va mab bihan a dostaas ouz an daol hag a gemeras eur gignezenn diwar ar plad. — (Jakez Riou, Troiou-kamm Alanig al Louarn 2, Gwalarn, 1936, page 39)
Mon petit-fils s’approcha de la table et pris une guigne du plat.
Ar cʼhignez ag ar wezenn-mañ a oa hor re-ni, kentocʼh trenk, mes mat er-walcʼh evidomp-ni. — (Job Jaffré, Etrezomp E Brezhoneg 1984-1986, Emglev Bro an Oriant, 2012, 4e de couverture)
Les guignes de cet arbre étaient les nôtres, plutôt acides, mais assez bonnes pour nous.
(Par extension) Cerises.
Un dervezh edon e ti un horolajer p’en em gavas er stal ur placʼh gwisket e giz kêr, da lavarout eo gant ur robenn, un tog, div gignezenn ruz warnañ hag un tamm tul o cʼholeiñ he bizaj. — (S.J., Keleier ar Vro, in Arvor, no 97, 15 novembre 1942, page 1)
Un jour, j’étais chez l’horloger quand arriva dans la boutique une femme habillée en citadine, c’est-à-dire avec une robe, un chapeau ornementé de deux cerises rouges et un voile de tulle recouvrant son visage.
==== Synonymes ====
babu
==== Dérivés ====
gwez-kignez
gwez-kignez-brizh
kignesa
kignezeg
=== Forme de verbe ===
kignez \ˈkĩɲes\ ou \ˈkĩnjes\
Deuxième personne du singulier du présent de l’indicatif du verbe kignañ/kignat/kigniñ.
=== Références ===