kemeret

التعريفات والمعاني

== Breton == === Étymologie === Du moyen breton quempret. À rapprocher du cornique kemmeres, du gallois vieilli cymer (d’où le moderne cymeryd). Issu du celtique *kom-ber-o-, dérivé de *ber-o- « porter », continué par le vieil irlandais beirid. Il remonte à l’indo-européen *bʰer-, duquel procède aussi le latin ferre. === Verbe === kemeret \kẽ.ˈmeː.ret\ transitif direct (voir la conjugaison), base verbale kemer- (pronominal : en em gemeret) Prendre. Ar Gelted, graet anezo bourcʼhizien roman, a reas diouz giz Rom o kemeret eur cʼhent-ano, eun ano (pe ano-tiegez), hag eul lez-ano. — (Meven Mordiern, traduit par Abherve, Notennou war vuhez an tiegez e-touez hon tadou ar Gelted koz, ti Lajat, 1913, page 29) Les Celtes, faits bourgeois romains, suivirent la coutume de Rome prenant un prénom, un nom (ou nom de famille), et un surnom. A-raok mont en hent, deus da gemeret un tamm bara hag amann ; an dra-se a lakaio bole en da zivesker. — (Lan Inizan, Emgann Kergidu 1, Éditions Al Liamm, 1977, page 159) Avant de partir, viens prendre un morceau de pain avec du beurre ; cela te mettra de la force dans les jambes. ==== Variantes ==== kemer kemerout komer ==== Dérivés ==== === Forme de verbe === kemeret \kẽ.ˈmeː.ret\ Participe passé du verbe kemer/kemeret/kemerout. — [...]. E-pad ma ʼz edos-te o foeta bro, me am beus kemeret anezo em zi; hag o veva evel-se, hon teir, me a gave berrocʼh an amzer. [...]. — (G. Milin, Gwechall-goz e oa..., Kemper, 1924, page 13.) — [...]. Pendant que tu voyageais, je les ai accueillies chez moi ; et en vivant ainsi, nous trois, je m’ennuyais moins (je trouvais le temps plus court). [...]. An diou-ze (an diou blah-se) o-devoa kemeret truez ouzin. — (Jules Gros, Le Trésor du Breton parlé - 1 : Le langage figuré, Emgleo Breiz - Brud Nevez, 1970, page 86) Ces deux-là (: ces deux femmes-là) avaient eu pitié de moi. Deuet e oa endeo armead didrecʼhus Amaori. Aloubet he doa Breizh dre harzoù Anjev, ha kemeret he doa, hep na vije bet enebet kalz outi, - da nebeutañ nʼ eus meneg ebet a eneberezh en Istor, - kêrioù ha kestell Gwercʼh ha Kastell-Briant. — (Arthur de La Borderie, Istor Breizh, traduit par Roparz Hemon, in Al Liamm, no 152, mai-juin 1972, page 238) L'armée invincible dʼAmaury était déjà venue. Elle avait envahi la Bretagne par les frontières dʼAnjou, et avait pris, sans que ne lui soit opposée grande résistance – du moins, aucune résistance nʼest mentionnée dans lʼHistoire – les villes et les châteaux de La Guerche et de Châteaubriant. Troisième personne du singulier de l’impératif du verbe kemer/kemeret/kemerout. === Références ===