interrogator

التعريفات والمعاني

== Anglais == === Étymologie === Du latin interrogator. === Nom commun === interrogator Interrogateur. ==== Apparentés étymologiques ==== interrogate interrogation interrogative interrogatory === Prononciation === Milwaukee (États-Unis) : écouter « interrogator [Prononciation ?] » == Occitan == === Étymologie === Du latin interrogator. === Adjectif === interrogator \in.te.ru.ɣa.ˈtu\ (graphie normalisée) Interrogateur. === Références === Congrès permanent de la lenga occitana, 20 dictionnaires occitans en ligne, XIX - XX s → consulter cet ouvrage (oc) Joan de Cantalausa, Diccionari General Occitan a partir dels parlars lengadocians, 2002, ISBN 2-912293-04-9, C.A.O.C. → ieo12.org, mertyl.free.fr (PDF) Christian Laux, Dictionnaire occitan-français (Laux), Institut d’Estudis Occitans, 2001 → consulter en ligne Josiane Ubaud, Diccionari ortografic, gramatical e morfologic de l’occitan segon los parlars lengadocians, Trabucaire, 2011, ISBN 978-2-84974-125-2 == Latin == === Étymologie === Déverbal de interrogo (« interroger, questionner »), dérivé de interrogatum, avec le suffixe -tor. === Nom commun === interrogātor \Prononciation ?\ masculin (pour une femme, on dit : interrogatrix) Interrogateur. ==== Dérivés ==== interrogatorius (« interrogatif ») ==== Dérivés dans d’autres langues ==== Anglais : interrogator Espagnol : interrogador Français : interrogateur === Références === « interrogator », dans Félix Gaffiot, Dictionnaire latin français, Hachette, 1934 → consulter cet ouvrage « interrogator », dans Charlton T. Lewis et Charles Short, A Latin Dictionary, Clarendon Press, Oxford, 1879 → consulter cet ouvrage