interrogator
التعريفات والمعاني
== Anglais ==
=== Étymologie ===
Du latin interrogator.
=== Nom commun ===
interrogator
Interrogateur.
==== Apparentés étymologiques ====
interrogate
interrogation
interrogative
interrogatory
=== Prononciation ===
Milwaukee (États-Unis) : écouter « interrogator [Prononciation ?] »
== Occitan ==
=== Étymologie ===
Du latin interrogator.
=== Adjectif ===
interrogator \in.te.ru.ɣa.ˈtu\ (graphie normalisée)
Interrogateur.
=== Références ===
Congrès permanent de la lenga occitana, 20 dictionnaires occitans en ligne, XIX - XX s → consulter cet ouvrage
(oc) Joan de Cantalausa, Diccionari General Occitan a partir dels parlars lengadocians, 2002, ISBN 2-912293-04-9, C.A.O.C. → ieo12.org, mertyl.free.fr (PDF)
Christian Laux, Dictionnaire occitan-français (Laux), Institut d’Estudis Occitans, 2001 → consulter en ligne
Josiane Ubaud, Diccionari ortografic, gramatical e morfologic de l’occitan segon los parlars lengadocians, Trabucaire, 2011, ISBN 978-2-84974-125-2
== Latin ==
=== Étymologie ===
Déverbal de interrogo (« interroger, questionner »), dérivé de interrogatum, avec le suffixe -tor.
=== Nom commun ===
interrogātor \Prononciation ?\ masculin (pour une femme, on dit : interrogatrix)
Interrogateur.
==== Dérivés ====
interrogatorius (« interrogatif »)
==== Dérivés dans d’autres langues ====
Anglais : interrogator
Espagnol : interrogador
Français : interrogateur
=== Références ===
« interrogator », dans Félix Gaffiot, Dictionnaire latin français, Hachette, 1934 → consulter cet ouvrage
« interrogator », dans Charlton T. Lewis et Charles Short, A Latin Dictionary, Clarendon Press, Oxford, 1879 → consulter cet ouvrage