indicatiu

التعريفات والمعاني

== Ancien occitan == === Étymologie === Du latin indicativus. === Nom commun === indicatiu masculin (Grammaire) Indicatif. === Références === François Raynouard, Lexique roman ou Dictionnaire de la langue des troubadours, comparée avec les autres langues de l’Europe latine, 1838–1844 → Tome 1, Tome 2, Tome 3, Tome 4, Tome 5, Tome 6 == Catalan == === Étymologie === Du latin indicativus. === Nom commun === indicatiu [Prononciation ?] masculin (Grammaire) Indicatif. === Adjectif === indicatiu [Prononciation ?] Indicatif. === Prononciation === Barcelone (Espagne) : écouter « indicatiu [Prononciation ?] » == Occitan == === Étymologie === Du latin indicativus. === Nom commun === indicatiu [indikaˈtiw] (graphie normalisée) masculin (Grammaire) Indicatif. === Adjectif === indicatiu [indikaˈtiw] (graphie normalisée) Indicatif. === Prononciation === languedocien : [indikaˈtiw] provençal : [indikaˈtjew] rouergat : [indikaˈtju] === Références === (oc) Joan de Cantalausa, Diccionari General Occitan a partir dels parlars lengadocians, 2002, ISBN 2-912293-04-9, C.A.O.C. → ieo12.org, mertyl.free.fr (PDF)