indicatiu
التعريفات والمعاني
== Ancien occitan ==
=== Étymologie ===
Du latin indicativus.
=== Nom commun ===
indicatiu masculin
(Grammaire) Indicatif.
=== Références ===
François Raynouard, Lexique roman ou Dictionnaire de la langue des troubadours, comparée avec les autres langues de l’Europe latine, 1838–1844 → Tome 1, Tome 2, Tome 3, Tome 4, Tome 5, Tome 6
== Catalan ==
=== Étymologie ===
Du latin indicativus.
=== Nom commun ===
indicatiu [Prononciation ?] masculin
(Grammaire) Indicatif.
=== Adjectif ===
indicatiu [Prononciation ?]
Indicatif.
=== Prononciation ===
Barcelone (Espagne) : écouter « indicatiu [Prononciation ?] »
== Occitan ==
=== Étymologie ===
Du latin indicativus.
=== Nom commun ===
indicatiu [indikaˈtiw] (graphie normalisée) masculin
(Grammaire) Indicatif.
=== Adjectif ===
indicatiu [indikaˈtiw] (graphie normalisée)
Indicatif.
=== Prononciation ===
languedocien : [indikaˈtiw]
provençal : [indikaˈtjew]
rouergat : [indikaˈtju]
=== Références ===
(oc) Joan de Cantalausa, Diccionari General Occitan a partir dels parlars lengadocians, 2002, ISBN 2-912293-04-9, C.A.O.C. → ieo12.org, mertyl.free.fr (PDF)