facultat

التعريفات والمعاني

== Ancien occitan == === Étymologie === Du latin facultatem, accusatif de facultas. === Nom commun === facultat féminin Faculté, bien. === Références === François Raynouard, Lexique roman ou Dictionnaire de la langue des troubadours, comparée avec les autres langues de l’Europe latine, chez Silvestre, Paris, 1836-1844 → Consulter en ligne : Tome 1 (Grammaire et textes) — Tome 2 (A-C) — Tome 3 (D-K) — Tome 4 (L-P) — Tome 5 (Q-Z) — Tome 6 (Appendice et vocabulaire) == Catalan == === Étymologie === Du latin facultatem, accusatif de facultas. === Nom commun === facultat [fəkulˈtat] (or.), [fakulˈtat] (occ.) féminin Faculté. ==== Vocabulaire apparenté par le sens ==== capacitat poder === Prononciation === Barcelone (Espagne) : écouter « facultat [Prononciation ?] » == Occitan == === Étymologie === Du latin facultatem, accusatif de facultas. === Nom commun === facultat [fakylˈtat] (graphie normalisée) féminin Faculté. ==== Vocabulaire apparenté par le sens ==== capacitat poder === Prononciation === languedocien : [fakylˈtat] provençal (dont niçois) : [fakylˈta] France (Béarn) : écouter « facultat [Prononciation ?] » === Références === (oc) Joan de Cantalausa, Diccionari General Occitan a partir dels parlars lengadocians, 2002, ISBN 2-912293-04-9, C.A.O.C. → ieo12.org, mertyl.free.fr (PDF) Georges Castellana, Dictionnaire niçois-français, Serre, Nice, 1952