crèdit
التعريفات والمعاني
== Catalan ==
=== Étymologie ===
Du latin creditum, supin du verbe credo.
=== Nom commun ===
crèdit \Prononciation ?\ masculin
(Banque) Crédit.
=== Prononciation ===
Barcelone (Espagne) : écouter « crèdit [Prononciation ?] »
== Occitan ==
=== Étymologie ===
Du latin creditum, supin du verbe credo.
=== Nom commun ===
crèdit \kɾɛˈðit\ masculin (graphie normalisée)
(Banque, Finance) Crédit.
Escota, li diguèt, soi fabre de mestièr, d’argent n’aurai lèu. Se me podètz far crèdit per qualques nuèches. — (Sèrgi Gairal, Delà la mar, 2004)
Écoute, lui dit-il, je suis forgeron de métier, de l’argent j’en aurai bientôt. Si vous pouvez me faire crédit pour quelques nuits.
==== Dérivés ====
creditar
creditor
a crèdit
=== Prononciation ===
Béarn (France) : écouter « crèdit [kɾɛˈðit] » (bon niveau)
=== Références ===
Congrès permanent de la lenga occitana, 20 dictionnaires occitans en ligne, XIX - XX s → consulter cet ouvrage
(oc) Joan de Cantalausa, Diccionari General Occitan a partir dels parlars lengadocians, 2002, ISBN 2-912293-04-9, C.A.O.C. → ieo12.org, mertyl.free.fr (PDF)
Christian Laux, Dictionnaire occitan-français (Laux), Institut d’Estudis Occitans, 2001 → consulter en ligne
Josiane Ubaud, Diccionari ortografic, gramatical e morfologic de l’occitan segon los parlars lengadocians, Trabucaire, 2011, ISBN 978-2-84974-125-2
Bras, M. & Vergez-Couret, M., Universitat de Tolosa Joan Jaurés, Basa Textuala per la lenga d'Òc, XIX - XXI s → consulter cet ouvrage