confortatiu
التعريفات والمعاني
== Ancien occitan ==
=== Étymologie ===
Du latin confortativus.
=== Adjectif ===
confortatiu masculin (féminin : confortativa)
Confortatif, qui est propre à conforter.
==== Variantes ====
confortatieu
=== Références ===
François Raynouard, Lexique roman ou Dictionnaire de la langue des troubadours, comparée avec les autres langues de l’Europe latine, chez Silvestre, Paris, 1836-1844 → Consulter en ligne : Tome 1 (Grammaire et textes) — Tome 2 (A-C) — Tome 3 (D-K) — Tome 4 (L-P) — Tome 5 (Q-Z) — Tome 6 (Appendice et vocabulaire)
== Catalan ==
=== Étymologie ===
Du latin confortativus.
=== Adjectif ===
confortatiu
Confortatif, qui est propre à conforter.
=== Prononciation ===
catalan oriental (hors majorquin) : [kuɱfuɾtəˈtiw]
majorquin : [koɱfoɾtəˈtiw]
catalan occidental : [koɱfoɾtaˈtiw]
== Occitan ==
=== Étymologie ===
Du latin confortativus.
=== Adjectif ===
confortatiu [kuɱfuɾtaˈtiw] (graphie normalisée)
Confortatif, qui est propre à conforter.
=== Prononciation ===
languedocien : [kuɱfuɾtaˈtiw]
provençal : [kuɱfuʁtaˈjew]
rouergat : [kuɱfuɾtaˈtju]
=== Références ===
(oc) Joan de Cantalausa, Diccionari General Occitan a partir dels parlars lengadocians, 2002, ISBN 2-912293-04-9, C.A.O.C. → ieo12.org, mertyl.free.fr (PDF)