ciutat
التعريفات والمعاني
== Ancien occitan ==
=== Étymologie ===
Du latin civitatem, accusatif de civitas.
=== Nom commun ===
ciutat féminin
Cité, ville.
Mir Bernat mas vos ai trobata Carcassona la ciutatd’una re·m tenc per issarate volh vostre sen m’en aon — (Mir Bernat et Sifre, Mir Bernat mas vos ai trobat)
La traduction en français de l’exemple manque. (Ajouter)
==== Variantes ====
ciu
=== Références ===
François Raynouard, Lexique roman ou Dictionnaire de la langue des troubadours, comparée avec les autres langues de l’Europe latine, chez Silvestre, Paris, 1836-1844 → Consulter en ligne : Tome 1 (Grammaire et textes) — Tome 2 (A-C) — Tome 3 (D-K) — Tome 4 (L-P) — Tome 5 (Q-Z) — Tome 6 (Appendice et vocabulaire)
== Catalan ==
=== Étymologie ===
Du latin civitas, civitatis.
=== Nom commun ===
ciutat féminin
Cité, ville.
Sabé’s defendredel rei malvatesta ciutatmolt valentmente llealment,absent llur rei. — (Jaume Roig, Espill, première partie, livre troisième)
=== Prononciation ===
El Prat de Llobregat (Espagne) : écouter « ciutat [Prononciation ?] »
== Occitan ==
=== Étymologie ===
Du latin civitas, civitatis.
=== Nom commun ===
ciutat [siwˈtat] (graphie normalisée) féminin
Cité, ville.
==== Dérivés ====
=== Prononciation ===
France (Béarn) : écouter « ciutat [Prononciation ?] »
=== Références ===
Congrès permanent de la lenga occitana, 20 dictionnaires occitans en ligne, XIX - XX s → consulter cet ouvrage
(oc) Joan de Cantalausa, Diccionari General Occitan a partir dels parlars lengadocians, 2002, ISBN 2-912293-04-9, C.A.O.C. → ieo12.org, mertyl.free.fr (PDF)
Christian Laux, Dictionnaire occitan-français (Laux), Institut d’Estudis Occitans, 2001 → consulter en ligne
Josiane Ubaud, Diccionari ortografic, gramatical e morfologic de l’occitan segon los parlars lengadocians, Trabucaire, 2011, ISBN 978-2-84974-125-2