carnacion

التعريفات والمعاني

== Occitan == === Étymologie === Du latin carnationem, accusatif de carnatio. === Nom commun === carnacion \kaɾnaˈsju\ (graphie normalisée) féminin Carnation, teint. Lor carnacion èra tan jauna coma un mojòl. — (Sèrgi Viaule, La venjança de N'isarn Cassanha, 2013  [1]) Leur teint était aussi jaune qu’un jaune d’œuf. ==== Vocabulaire apparenté par le sens ==== carn === Prononciation === languedocien : [kaɾnaˈsju] languedocien : [kaɾnaˈsiw] rouergat, gévaudanais : [kaɾnaˈsjew] provençal rhodanien, niçois : [kaʁnaˈsjũᵑ] provençal maritime : [kaʁnaˈsjẽᵑ] === Références === Frédéric Mistral, Lou Tresor dóu Félibrige ou Dictionnaire provençal-français embrassant les divers dialectes de la langue d’oc moderne, 1879 Congrès permanent de la lenga occitana, 20 dictionnaires occitans en ligne, XIX - XX s → consulter cet ouvrage (oc) Joan de Cantalausa, Diccionari General Occitan a partir dels parlars lengadocians, 2002, ISBN 2-912293-04-9, C.A.O.C. → ieo12.org, mertyl.free.fr (PDF) Christian Laux, Dictionnaire occitan-français (Laux), Institut d’Estudis Occitans, 2001 → consulter en ligne Josiane Ubaud, Diccionari ortografic, gramatical e morfologic de l’occitan segon los parlars lengadocians, Trabucaire, 2011, ISBN 978-2-84974-125-2 [1] Bras, M. & Vergez-Couret, M., Universitat de Tolosa Joan Jaurés, Basa Textuala per la lenga d'Òc, XIX - XXI s → consulter cet ouvrage