carnacion
التعريفات والمعاني
== Occitan ==
=== Étymologie ===
Du latin carnationem, accusatif de carnatio.
=== Nom commun ===
carnacion \kaɾnaˈsju\ (graphie normalisée) féminin
Carnation, teint.
Lor carnacion èra tan jauna coma un mojòl. — (Sèrgi Viaule, La venjança de N'isarn Cassanha, 2013 [1])
Leur teint était aussi jaune qu’un jaune d’œuf.
==== Vocabulaire apparenté par le sens ====
carn
=== Prononciation ===
languedocien : [kaɾnaˈsju]
languedocien : [kaɾnaˈsiw]
rouergat, gévaudanais : [kaɾnaˈsjew]
provençal rhodanien, niçois : [kaʁnaˈsjũᵑ]
provençal maritime : [kaʁnaˈsjẽᵑ]
=== Références ===
Frédéric Mistral, Lou Tresor dóu Félibrige ou Dictionnaire provençal-français embrassant les divers dialectes de la langue d’oc moderne, 1879
Congrès permanent de la lenga occitana, 20 dictionnaires occitans en ligne, XIX - XX s → consulter cet ouvrage
(oc) Joan de Cantalausa, Diccionari General Occitan a partir dels parlars lengadocians, 2002, ISBN 2-912293-04-9, C.A.O.C. → ieo12.org, mertyl.free.fr (PDF)
Christian Laux, Dictionnaire occitan-français (Laux), Institut d’Estudis Occitans, 2001 → consulter en ligne
Josiane Ubaud, Diccionari ortografic, gramatical e morfologic de l’occitan segon los parlars lengadocians, Trabucaire, 2011, ISBN 978-2-84974-125-2
[1] Bras, M. & Vergez-Couret, M., Universitat de Tolosa Joan Jaurés, Basa Textuala per la lenga d'Òc, XIX - XXI s → consulter cet ouvrage