caritadós
التعريفات والمعاني
== Occitan ==
=== Étymologie ===
Dérivé de caritat, avec le suffixe -ós.
=== Adjectif ===
caritadós \kaɾitaˈðus\ (graphie normalisée)
Plein de charité, charitable, aumônier.
E puèi pareis que los senhors de la Devesa èran tan caritadoses. — (Jean Boudou, La quimèra, 1974 [1])
Et puis il paraît que les seigneurs de la Devèse étaient si charitables.
==== Variantes ====
caritós
==== Variantes dialectales ====
charitos (Limousin)
==== Variantes orthographiques ====
caritadous (graphie mistralienne)
==== Dérivés ====
caritadosament
==== Vocabulaire apparenté par le sens ====
almoinós
=== Prononciation ===
France (Béarn) : écouter « caritadós [kaɾitaˈðus] »
=== Références ===
Jòrge Fettuciari, Guiu Martin, Jaume Pietri, Dictionnaire provençal français - Diccionari provençau francés, L'Escomessa, CREO Provença, Edisud, Aix-en-Provence, 2003, ISBN 2-7449-0464-3
Frédéric Mistral, Lou Tresor dóu Félibrige ou Dictionnaire provençal-français embrassant les divers dialectes de la langue d’oc moderne, 1879 (sous caritadous)
Pèir Morà, Tot en gascon, Éditions des régionalismes, 2011
Reinat Toscano, Nouveau Dictionnaire niçois-français, Edicions de l’IEO, París
Josiane Ubaud, Diccionari ortografic, gramatical e morfologic de l’occitan segon los parlars lengadocians, Trabucaire, 2011, ISBN 978-2-84974-125-2
(oc) Joan de Cantalausa, Diccionari General Occitan a partir dels parlars lengadocians, 2002, ISBN 2-912293-04-9, C.A.O.C. → ieo12.org, mertyl.free.fr (PDF)
Loís Alibèrt, Dictionnaire occitan-français selon les parlers languedociens, Institut d’Estudis Occitans, 1997, ISBN 2-85910-069-5
[1] Bras, M. & Vergez-Couret, M., Universitat de Tolosa Joan Jaurés, Basa Textuala per la lenga d'Òc, XIX - XXI s → consulter cet ouvrage