uraczyć

== Polish == === Etymology === From u- +‎ raczyć. First attested in the 16th century. Compare Kashubian ùraczëc and Silesian urŏczyć. === Pronunciation === Rhymes: -at͡ʂɘt͡ɕ Syllabification: u‧ra‧czyć === Verb === uraczyć pf (imperfective raczyć or (uncommon) uraczać) (transitive) to treat (to offer or give something to a guest, e.g. food, drink, etc.) [with accusative ‘whom’; or with instrumental ‘with what’] Synonym: poczęstować (transitive, derogatory) to treat (to offer or give something to a guest that they are not interested in, e.g. a story) [with accusative ‘whom’; or with instrumental ‘with what’] Synonym: poczęstować (transitive, obsolete) to bestow, to grace Synonym: użyczyć (reflexive with się) to help oneself (to eat or drink something) [with instrumental ‘to what’] Synonym: poczęstować się (reflexive with się) to help oneself (to provide oneself with pleasant experiences) [with instrumental ‘to what’] Synonym: poczęstować się (reflexive with się, obsolete) to help oneself (to indulge in drinking) ==== Conjugation ==== === References === === Further reading === uraczyć in Wielki słownik języka polskiego, Instytut Języka Polskiego PAN uraczyć się in Wielki słownik języka polskiego, Instytut Języka Polskiego PAN uraczyć in Polish dictionaries at PWN Aleksandra Wieczorek (03.12.2018), “URACZYĆ”, in Elektroniczny Słownik Języka Polskiego XVII i XVIII Wieku [Electronic Dictionary of the Polish Language of the XVII and XVIII Century] Samuel Bogumił Linde (1807–1814), “uraczyć”, in Słownik języka polskiego Aleksander Zdanowicz (1861), “uraczyć”, in Słownik języka polskiego, Wilno 1861 J. Karłowicz, A. Kryński, W. Niedźwiedzki, editors (1919), “uraczyć”, in Słownik języka polskiego (in Polish), volume 7, Warsaw, page 342 uraczyć in Narodowy Fotokorpus Języka Polskiego