umówca

== Old Polish == === Etymology === From umówić +‎ -ca. First attested in 1477. === Pronunciation === IPA(key): (10th–15th CE) /umɔːft͡sʲa/ IPA(key): (15th CE) /umoft͡sʲa/ === Noun === umówca m animacy unattested (attested in Masovia) person who helps conclude an agreement or contract (Is there an English equivalent to this definition?) ==== Related terms ==== ==== Descendants ==== Polish: umówca === References === B. Sieradzka-Baziur, Ewa Deptuchowa, Joanna Duska, Mariusz Frodyma, Beata Hejmo, Dorota Janeczko, Katarzyna Jasińska, Krystyna Kajtoch, Joanna Kozioł, Marian Kucała, Dorota Mika, Gabriela Niemiec, Urszula Poprawska, Elżbieta Supranowicz, Ludwika Szelachowska-Winiarzowa, Zofia Wanicowa, Piotr Szpor, Bartłomiej Borek, editors (2011–2015), “umówca”, in Słownik pojęciowy języka staropolskiego [Conceptual Dictionary of Old Polish] (in Polish), Kraków: IJP PAN, →ISBN == Polish == === Etymology === Inherited from Old Polish umówca. By surface analysis, umówić +‎ -ca. === Pronunciation === IPA(key): /uˈmuf.t͡sa/ Rhymes: -uft͡sa Syllabification: u‧mów‧ca === Noun === umówca m pers (obsolete) arranger (person who sets up a meeting or arrangement) (Is there an English equivalent to this definition?) ==== Declension ==== ==== Related terms ==== === Further reading === umówca in Polish dictionaries at PWN Maria Renata Mayenowa; Stanisław Rospond; Witold Taszycki; Stefan Hrabec; Władysław Kuraszkiewicz (2010-2023), “umowca”, in Słownik Polszczyzny XVI Wieku [A Dictionary of 16th Century Polish] Samuel Bogumił Linde (1807–1814), “umówca”, in Słownik języka polskiego Aleksander Zdanowicz (1861), “umówca”, in Słownik języka polskiego, Wilno 1861 J. Karłowicz, A. Kryński, W. Niedźwiedzki, editors (1919), “umówca”, in Słownik języka polskiego (in Polish), volume 7, Warsaw, page 301