rozbałamucić

== Polish == === Etymology === From roz- + bałamucić. First attested in 1781. === Pronunciation === IPA(key): /rɔz.ba.waˈmu.t͡ɕit͡ɕ/ Rhymes: -ut͡ɕit͡ɕ Syllabification: roz‧ba‧ła‧mu‧cić === Verb === rozbałamucić pf (imperfective rozbałamucać) (transitive) to mis-brag (to cause someone to be in a worse state due to giving complements) (reflexive with się) to be mis-bragged (to find oneself in a worse state due to giving complements) ==== Conjugation ==== === References === === Further reading === “rozbałamucić”, in Wielki słownik języka polskiego‎[1] (in Polish), Instytut Języka Polskiego PAN “rozbałamucić się”, in Wielki słownik języka polskiego‎[2] (in Polish), Instytut Języka Polskiego PAN “rozbałamucić”, in Polish dictionaries at PWN‎[3] (in Polish) Samuel Bogumił Linde (1807–1814), “rozbałamucić”, in Słownik języka polskiego Aleksander Zdanowicz (1861), “rozbałamucić”, in Słownik języka polskiego, Wilno 1861 J. Karłowicz, A. Kryński, W. Niedźwiedzki, editors (1912), “rozbałamucić”, in Słownik języka polskiego (in Polish), volume 5, Warsaw, page 572 rozbałamucić in Narodowy Fotokorpus Języka Polskiego