pieniać

== Polish == === Etymology === Borrowed from Old Ruthenian пеня́ть (penjátʹ). First attested in the 16th century. === Pronunciation === Rhymes: -ɛɲat͡ɕ Syllabification: pie‧niać === Verb === pieniać impf (transitive or reflexive with się, obsolete, law) to process; to blame in court (transitive, obsolete) to drag into court ==== Conjugation ==== === References === === Further reading === “pieniać”, in Polish dictionaries at PWN‎[1] (in Polish) Samuel Bogumił Linde (1807–1814), “pieniać”, in Słownik języka polskiego Aleksander Zdanowicz (1861), “pieniać”, in Słownik języka polskiego, Wilno 1861 A. Kryński, W. Niedźwiedzki, editors (1908), “pieniać”, in Słownik języka polskiego (in Polish), volume 4, Warsaw, page 149 pieniać in Narodowy Fotokorpus Języka Polskiego