omówca

== Old Polish == === Etymology === From omówić +‎ -ca. First attested in the beginning of the 15th century. === Pronunciation === IPA(key): (10th–15th CE) /ɔmɔːft͡sʲa/ IPA(key): (15th CE) /ɔmoft͡sʲa/ === Noun === omówca m animacy unattested (attested in Lesser Poland) badmouther, slanderer Synonyms: obmawiacz, obmówca ==== Related terms ==== ==== Descendants ==== Polish: omówca === References === Bańkowski, Andrzej (2000), “omówca”, in Etymologiczny słownik języka polskiego [Etymological Dictionary of the Polish Language] (in Polish) B. Sieradzka-Baziur, Ewa Deptuchowa, Joanna Duska, Mariusz Frodyma, Beata Hejmo, Dorota Janeczko, Katarzyna Jasińska, Krystyna Kajtoch, Joanna Kozioł, Marian Kucała, Dorota Mika, Gabriela Niemiec, Urszula Poprawska, Elżbieta Supranowicz, Ludwika Szelachowska-Winiarzowa, Zofia Wanicowa, Piotr Szpor, Bartłomiej Borek, editors (2011–2015), “omówca”, in Słownik pojęciowy języka staropolskiego [Conceptual Dictionary of Old Polish] (in Polish), Kraków: IJP PAN, →ISBN == Polish == === Etymology === Inherited from Old Polish omówca. By surface analysis, omówic +‎ -ca. === Pronunciation === Rhymes: -uft͡sa Syllabification: o‧mów‧ca === Noun === omówca m pers (obsolete) badmouther, slanderer Synonym: oszczerca (obsolete) critic, judge ==== Declension ==== ==== Related terms ==== === Further reading === Maria Renata Mayenowa; Stanisław Rospond; Witold Taszycki; Stefan Hrabec; Władysław Kuraszkiewicz (2010-2023), “omowca”, in Słownik Polszczyzny XVI Wieku [A Dictionary of 16th Century Polish] Samuel Bogumił Linde (1807–1814), “omówca”, in Słownik języka polskiego Aleksander Zdanowicz (1861), “omówca”, in Słownik języka polskiego, Wilno 1861 J. Karłowicz, A. Kryński, W. Niedźwiedzki, editors (1900), “omówca”, in Słownik języka polskiego (in Polish), volume 1, Warsaw, page 11