napraszać

== Polish == === Etymology === From naprosić +‎ -ać. First attested in 1583. === Pronunciation === Rhymes: -aʂat͡ɕ Syllabification: na‧pra‧szać === Verb === napraszać impf (reflexive with się) to importune, to implore; to bother (to request or suggest many times in an annoying manner) [with genitive ‘for what’; or with dative ‘whom’; or with o (+ accusative) ‘for what’; or with z (+ instrumental) ‘with what’; or with żeby (+ clause) ‘to do what’] (reflexive with się) to ask for it; to dig oneself in a hole (to create a bad situation with one's behavior) [with o (+ accusative); or with żeby (+ clause)] Synonym: prosić się (reflexive with się) to come to mind (to suddenly become the object of someone's thoughts) Synonyms: narzucać się, nasuwać się ==== Conjugation ==== === References === === Further reading === napraszać in Wielki słownik języka polskiego, Instytut Języka Polskiego PAN napraszać in Polish dictionaries at PWN Samuel Bogumił Linde (1807–1814), “napraszać”, in Słownik języka polskiego Aleksander Zdanowicz (1861), “napraszać”, in Słownik języka polskiego, Wilno 1861 J. Karłowicz, A. Kryński, W. Niedźwiedzki, editors (1904), “napraszać”, in Słownik języka polskiego (in Polish), volume 3, Warsaw, page 132 napraszać się in Narodowy Fotokorpus Języka Polskiego