namówienie

== Old Polish == === Etymology === From namówić +‎ -enie. First attested in the 15th century. === Pronunciation === IPA(key): (10th–15th CE) /namɔːvʲɛɲɛː/ IPA(key): (15th CE) /namovʲɛɲe/ === Noun === namówienie n (attested in Lesser Poland) verbal noun of namówić (“accusing, blaming”) ==== Related terms ==== ==== Descendants ==== Polish: namówienie === References === B. Sieradzka-Baziur, Ewa Deptuchowa, Joanna Duska, Mariusz Frodyma, Beata Hejmo, Dorota Janeczko, Katarzyna Jasińska, Krystyna Kajtoch, Joanna Kozioł, Marian Kucała, Dorota Mika, Gabriela Niemiec, Urszula Poprawska, Elżbieta Supranowicz, Ludwika Szelachowska-Winiarzowa, Zofia Wanicowa, Piotr Szpor, Bartłomiej Borek, editors (2011–2015), “namówienie”, in Słownik pojęciowy języka staropolskiego [Conceptual Dictionary of Old Polish] (in Polish), Kraków: IJP PAN, →ISBN == Polish == === Etymology === Inherited from Old Polish namówienie. By surface analysis, namówić +‎ -enie. === Pronunciation === Rhymes: -ɛɲɛ Syllabification: na‧mó‧wie‧nie === Noun === namówienie n verbal noun of namówić ==== Declension ==== === Further reading === namówienie in Polish dictionaries at PWN Maria Renata Mayenowa; Stanisław Rospond; Witold Taszycki; Stefan Hrabec; Władysław Kuraszkiewicz (2010-2023), “namowienie”, in Słownik Polszczyzny XVI Wieku [A Dictionary of 16th Century Polish] J. Karłowicz, A. Kryński, W. Niedźwiedzki, editors (1904), “namówienie”, in Słownik języka polskiego (in Polish), volume 3, Warsaw, page 104 namówienie in Narodowy Fotokorpus Języka Polskiego