konungr

التعريفات والمعاني

== Old Norse == === Alternative forms === kongr — later form Runic ᚴᚢᚾᚢᚴᛁ (kunuki) — dative singular ᚴᚢᚾᚢᚴᛋ (kunuks) — genitive singular ᚴᚢᚾᚢᚴᛅᛦ (kunukaʀ), ᚴᚢᚿᚢᚴᛆᛧ (kunukaʀ) — nominative plural === Etymology === From Proto-Germanic *kuningaz (“king”). Cognate with Old English cyning, Old Frisian kening, kining, Old Saxon cuning, Old Dutch kuning, Old High German kuning. === Pronunciation === (9th century West Norse) IPA(key): /ˈkonunɡɹ̝/, [ˈkʰõ.n̺ʊ̃ŋɡ̊ɹ̻̊˔] (12th century Icelandic) IPA(key): /ˈkonunɡr/ === Noun === konungr m (genitive konungs, plural konungar) a king Heimskringla, in 1829, J. F. W. Schlegel, Hin forna lögbok islendinga sem nefnist Gragas, Volume II. Copenhagen, page 345: Egill konungr spurði þetta, ok fór at leita þeira með liði sínu […] King Egil heard of this and began to seek them with his men […] ==== Declension ==== ==== Derived terms ==== ==== Descendants ==== Icelandic: konungur, kóngur Faroese: kongur, konungur Norn: konung Norwegian Nynorsk: konge, kong, konung; (dialectal) kung, kunge, kunnje, kång Jamtish: kung Elfdalian: kunungg Old Swedish: konunger, kununger, kunger Swedish: konung, kung, kong Old Danish: kung, konung Scanian: káng Danish: konge, kong, konningNorwegian Bokmål: konge→ Greenlandic: kunngi Old Gutnish: kunungr Gutnish: kuningg, kungg === Further reading === Richard Cleasby; Guðbrandur Vigfússon (1874), “konungr”, in An Icelandic-English Dictionary, 1st edition, Oxford: Oxford Clarendon Press, page 350 Zoëga, Geir T. (1910), “konungr”, in A Concise Dictionary of Old Icelandic, Oxford: Clarendon Press, page 247; also available at the Internet Archive