facinus

التعريفات والمعاني

== Latin == === Etymology === From faciō +‎ -nus. === Pronunciation === (Classical Latin) IPA(key): [ˈfa.kɪ.nʊs] (modern Italianate Ecclesiastical) IPA(key): [ˈfaː.t͡ʃi.nus] === Noun === facinus n (genitive facinoris); third declension deed, action, doing Synonyms: factum, rēs, gestum, āctiō, āctus (by extension) adventure, venture, undertaking Synonyms: commissum, coeptum, inceptum (especially) crime, wickedness, evil deed Synonyms: dēlīctum, peccātum, scelus, vitium, noxa, crīmen, culpa, iniūria, dēlinquentia, flāgitium, malum, commissum, maleficium Antonyms: bonum, rēctum, virtūs ==== Declension ==== Third-declension noun (neuter, imparisyllabic non-i-stem). ==== Derived terms ==== facinerōsus / facinorōsus ==== Descendants ==== → Portuguese: facínora === References === “facinus”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press “facinus”, in Charlton T. Lewis (1891), An Elementary Latin Dictionary, New York: Harper & Brothers “facinus”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette. Carl Meißner; Henry William Auden (1894), Latin Phrase-Book‎[1], London: Macmillan and Co. De Vaan, Michiel (2008), “faciō, -ere (> Derivatives > facinus, -oris)”, in Etymological Dictionary of Latin and the other Italic Languages (Leiden Indo-European Etymological Dictionary Series; 7), Leiden, Boston: Brill, →ISBN, page 198