dulcamen

التعريفات والمعاني

== Latin == === Etymology === From dulcō (“to sweeten”, stem with thematic vowel: dulcā-) +‎ -men (suffix forming neuter nouns). === Pronunciation === (Classical Latin) IPA(key): [dʊɫˈkaː.mɛn] (modern Italianate Ecclesiastical) IPA(key): [dulˈkaː.men] === Noun === dulcāmen n (genitive dulcāminis); third declension (Medieval Latin) synonym of dulcēdō 996–1015, Dudo super congregationem S. Quintini Decani (author), Andreas Duchesnius Turonensis (editor), De moribus et actis primorum Normanniæ ducum, libri III in Hiſtoriæ Normannorum ſcriptores antiqui (1619), Preface, “Adlocutio ad librum”, lines 1–6, pages 56d–57a: ibidem, book III, page 117d: Multimodis illum ſermonibus libenter inſignibant, & mellifluo Palatinæ ſermocinationis dulcamine erudiebant. ==== Declension ==== Third-declension noun (neuter, imparisyllabic non-i-stem). === References === "dulcamen", in Charles du Fresne du Cange, Glossarium Mediæ et Infimæ Latinitatis (augmented edition with additions by D. P. Carpenterius, Adelungius and others, edited by Léopold Favre, 1883–1887)