vonět

التعريفات والمعاني

== vonět (Tschechisch) == === Verb, imperfektiv === Anmerkung zum Aspekt: Dieses imperfektive, unvollendete Verb wird dort verwendet, wo die Handlung noch nicht abgeschlossen ist, sich wiederholt oder gewöhnlich stattfindet. Siehe auch Aspekt tschechischer Verben. Aussprache: IPA: [ˈvɔɲɛt] Hörbeispiele: vonět (Info) Bedeutungen: intransitiv: [1] meist mit Instrumental: vonět po + Lokativ: einen (meistens angenehmen) Duft abgeben, verbreiten; duften [2] von (einem meistens angenehmen) Duft erfüllt sein; duften, riechen [3] nevonět: nicht angenehm sein, zuwider sein; hassen, nicht unter die Nase gehen, nicht ausstehen können Synonyme: [3] nenávidět, nezamlouvat se Gegenwörter: [1, 2] páchnout, smrdět, zapáchat Beispiele: [1] Borovice po celý rok silně voní pryskyřicí, hlavně na slunci. Die Kiefer duftet das ganze Jahr über nach Harz, vor Allem in der Sonne. [1] Z evolučního hlediska květiny voní proto, aby upoutaly pozornost opylovačů. Aus evolutionärer Sicht duften Blumen, um die Aufmerksamkeit von Bestäubern auf sich zu ziehen. [1] Říkal, že do každé ženy, kterou měl, se zamiloval, protože každá jinak voní. Er sagte, er habe sich in jede Frau, die er hatte, verliebt, da jede Frau anders riecht. [1] Tato třída byla vybudována teprv nedávno, dodnes voní novotou. Dieses Klassenzimmer wurde erst vor kurzem errichtet, bis heute riecht es noch neu. [2] Příjemně voněla nějakou nevtíravou, zřejmě luxusní voňavkou. Sie roch angenehm nach einem dezenten, wahrscheinlich luxuriösen Parfüm. [2] Z otevřených oken hostinců voněly čerstvé placky a pečené maso. Aus den offenen Fenstern der Gastwirte dufteten frische Puffer und gebratenes Fleisch. [3] Našim dětem učení moc nevoní. Unseren Kindern geht das Lernen nicht sehr unter die Nase. Wortbildungen: navonět, provonět, přivonět, zavonět Wortfamilie: voňavka, voňavý, vonící, vůně ==== Übersetzungen ==== [*] Internetová jazyková příručka – Ústav pro jazyk český AV ČR: „vonět“ [1–3] Bohuslav Havránek (Herausgeber): Slovník spisovného jazyka českého. Prag 1960–1971 : „voněti“ [1–3] Oldřich Hujer et al. (Herausgeber): Příruční slovník jazyka českého. Prag 1935–1957 : „voněti“ [1–3] Internetový slovník současné češtiny - Lingea s.r.o.: „vonět“