vonět
التعريفات والمعاني
== vonět (Tschechisch) ==
=== Verb, imperfektiv ===
Anmerkung zum Aspekt:
Dieses imperfektive, unvollendete Verb wird dort verwendet, wo die Handlung noch nicht abgeschlossen ist, sich wiederholt oder gewöhnlich stattfindet. Siehe auch Aspekt tschechischer Verben.
Aussprache:
IPA: [ˈvɔɲɛt]
Hörbeispiele: vonět (Info)
Bedeutungen:
intransitiv:
[1] meist mit Instrumental: vonět po + Lokativ: einen (meistens angenehmen) Duft abgeben, verbreiten; duften
[2] von (einem meistens angenehmen) Duft erfüllt sein; duften, riechen
[3] nevonět: nicht angenehm sein, zuwider sein; hassen, nicht unter die Nase gehen, nicht ausstehen können
Synonyme:
[3] nenávidět, nezamlouvat se
Gegenwörter:
[1, 2] páchnout, smrdět, zapáchat
Beispiele:
[1] Borovice po celý rok silně voní pryskyřicí, hlavně na slunci.
Die Kiefer duftet das ganze Jahr über nach Harz, vor Allem in der Sonne.
[1] Z evolučního hlediska květiny voní proto, aby upoutaly pozornost opylovačů.
Aus evolutionärer Sicht duften Blumen, um die Aufmerksamkeit von Bestäubern auf sich zu ziehen.
[1] Říkal, že do každé ženy, kterou měl, se zamiloval, protože každá jinak voní.
Er sagte, er habe sich in jede Frau, die er hatte, verliebt, da jede Frau anders riecht.
[1] Tato třída byla vybudována teprv nedávno, dodnes voní novotou.
Dieses Klassenzimmer wurde erst vor kurzem errichtet, bis heute riecht es noch neu.
[2] Příjemně voněla nějakou nevtíravou, zřejmě luxusní voňavkou.
Sie roch angenehm nach einem dezenten, wahrscheinlich luxuriösen Parfüm.
[2] Z otevřených oken hostinců voněly čerstvé placky a pečené maso.
Aus den offenen Fenstern der Gastwirte dufteten frische Puffer und gebratenes Fleisch.
[3] Našim dětem učení moc nevoní.
Unseren Kindern geht das Lernen nicht sehr unter die Nase.
Wortbildungen:
navonět, provonět, přivonět, zavonět
Wortfamilie:
voňavka, voňavý, vonící, vůně
==== Übersetzungen ====
[*] Internetová jazyková příručka – Ústav pro jazyk český AV ČR: „vonět“
[1–3] Bohuslav Havránek (Herausgeber): Slovník spisovného jazyka českého. Prag 1960–1971 : „voněti“
[1–3] Oldřich Hujer et al. (Herausgeber): Příruční slovník jazyka českého. Prag 1935–1957 : „voněti“
[1–3] Internetový slovník současné češtiny - Lingea s.r.o.: „vonět“