scurra

التعريفات والمعاني

== scurra (Latein) == === Substantiv, m === Worttrennung: scur·ra, Genitiv: scur·rae Bedeutungen: [1] eleganter Lebemann [2] übertragen: Spaßmacher, Possenreißer, Witzbold Herkunft: seit Plautus bezeugt; die Herkunft ist ungeklärt; vielleicht handelt es sich um eine Entlehnung aus dem Etruskischen Verkleinerungsformen: [2] scurrula Beispiele: [1] „nam ut apud portum te conspexi, curriculo occepi sequi: / vix adipiscendi potestas modo fuit. Th. scurra es. Ep. scio / te esse equidem hominem militarem.“ (Plaut. Epid. 14–16) [1] „tu urbanus vero scurra, deliciae popli, / rus mihi tu obiectas?“ (Plaut. Most. 15–16) [1] „Si ego minam non ultus fuero probe quam lenoni dedi, / tum profecto me sibi habento scurrae ludificatui.“ (Plaut. Poen. 1280–1281) [1] „nihil est profecto stultius neque stolidius / neque mendaciloquius neque [adeo] argutum magis, / neque confidentiloquius neque peiiurius / quam urbani adsidui cives quos scurras vocant.“ (Plaut. Trin. 199–202) [1] „non placet quem scurrae laudant, manipulares mussitant, / neque illi quorum lingua gladiorum aciem praestringit domi.“ (Plaut. Truc. 491–492) [2] „temporis igitur ratio et ipsius dicacitatis moderatio et temperantia et raritas dictorum distinguent oratorem a scurra;“ (Cic. de orat. 247) [2] „Non quo ei deesset ingenium; nam neque parum facetus scurra Sex. Naevius neque inhumanus praeco umquam est existimatus. Quid ergo est? Cum ei natura nihil melius quam vocem dedisset, pater nihil praeter libertatem reliquisset, vocem in quaestum contulit, ubertate usus est quo impunius dicax esset.“ (Cic. Quinct. 11) Wortbildungen: [2] scurrari, scurrilis ==== Übersetzungen ==== [2] Lateinischer Wikipedia-Artikel „scurra“ [1, 2] Karl Ernst Georges: Ausführliches lateinisch-deutsches Handwörterbuch. 8. Auflage. Hannover 1913 (Nachdruck Darmstadt 1998) : „scurra“ (Zeno.org), Band 2, Spalte 2549-2550. [1, 2] PONS Latein-Deutsch, Stichwort: „scurra“ [1, 2] P. G. W. Glare: Oxford Latin Dictionary. 2. Auflage. Volume 2: M–Z, Oxford University Press, Oxford 2012, ISBN 978-0-19-958031-6 , „scurra“ Seite 1889. Quellen: