anculus
التعريفات والمعاني
== anculus (Latein) ==
=== Substantiv, m ===
Worttrennung:
an·cu·lus, Genitiv: an·cu·li
Bedeutungen:
[1] archaisch, Religion: Diener
Herkunft:
seit Sextus Pompeius Festus bezeugtes Erbwort aus dem uritalischen *ambi-kʷolo-, das sich seinerseits auf das indogermanische *h₂mbʰi-kʷolh₁-os ‚entgegengehend, herumgehend‘ zurückführen lässt; etymologisch verwandt mit altirisch buachail → sga, sanskritisch अभिचार (abhicāra-) → sa und अभिचर (abhicara-) → sa, altpersisch ābicarīš, mykenisch a-pi-qo-ro und altgriechisch ἀμφίπολος (amphipolos☆) → grc und vielleicht mit dem aus dem Gallischen übernommenen ambactus → la
Sinnverwandte Wörter:
[1] famulus, servus
Weibliche Wortformen:
[1] ancula
Oberbegriffe:
[1] deus
Beispiele:
[1] „Sive ideo sic appellantur, quod antiqui anculare dicebant pro ministrare, ex quo di quoque ac deae feruntur coli, quibus nomina sunt Anculi et Anculae.“ (Paul. Fest. 19–20)
Wortbildungen:
[1] anculare/anclare
==== Übersetzungen ====
[1] Karl Ernst Georges: Ausführliches lateinisch-deutsches Handwörterbuch. 8. Auflage. Hannover 1913 (Nachdruck Darmstadt 1998) : „anculus“ (Zeno.org), Band 1, Spalte 421.
[1] P. G. W. Glare: Oxford Latin Dictionary. 2. Auflage. Volume 1: A–L, Oxford University Press, Oxford 2012, ISBN 978-0-19-958031-6 , „anculus“ Seite 141.
[1] Thesaurus Linguae Latinae. Editus auctoritate et consilio academiarum quinque Germanicarum: Berolinensis, Gottingensis, Lipsiensis, Monacensis, Vindobonensis. 2. Band An – Byzeres, Teubner, Leipzig 1901–1906, ISBN 3-322-00000-1 , „anculus“ Spalte 31.
[1] Emil Aust: Anculi, Anculae. In: Paulys Realencyclopädie der classischen Altertumswissenschaft (RE). Band I,2, Stuttgart 1894, Spalte 2115.
Quellen: