ais

== ais (Latein) == === Konjugierte Form === Worttrennung: Aussprache: IPA: […] Hörbeispiele: — Grammatische Merkmale: 2. Person Singular Indikativ Präsens des defektiven Verbs aio == ais (Okzitanisch) == === Substantiv, m === Worttrennung: Aussprache: IPA: [ajs] Hörbeispiele: ais (languedokisch) (Info) Bedeutungen: [1] technisch, naturwissenschaftlich: die Achse [2] übertragen: der Angelpunkt [3] für Personen: der Mittelpunkt, das Zentrum [4] politisch: die Achse Synonyme: [?] èish (gaskognisch) Beispiele: [1] ==== Übersetzungen ==== [1–4] Claudi Balaguer, Patrici Pojada: Diccionari Català - Occità / Occitan - Catalan. Ediciones de la Tempestad SL, Llibres de l'Índex, Barcelona 2005, ISBN 84-95317-98-2 , Seite 514, Eintrag "ais" == ais (Polnisch) == === Substantiv, n === Worttrennung: ais, Plural: ais Aussprache: IPA: [ˈa.is] Hörbeispiele: ais (Info) Bedeutungen: [1] Musik: Ais, ais Oberbegriffe: [1] dźwięk Beispiele: [1] ==== Übersetzungen ==== [1] Polnischer Wikipedia-Artikel „ais (dźwięk)“ [1] Słownik Języka Polskiego – PWN: „ais“ [1] Stanisław Dubisz: Uniwersalny słownik języka polskiego. 1. Auflage. Band 1 A–G, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2003, ISBN 83-01-13858-0 , Seite 30. [1] Halina Zgółkowa: Praktyczny słownik współczesnej polszczyzny. Band 1 a – amyloza, Wydawnictwo „Kurpisz“, Poznań 1994, ISBN 83-86600-22-5 , Seite 133. [1] Mieczysław Szymczak: Słownik języka polskiego. 1., integrierte Auflage. Band 1 A–K, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 1995, ISBN 83-01-11835-0 (Diese Auflage umfasst die ursprünglich 7. Auflage von 1992 mit dem nun integrierten Supplement von Zygmunt Saloni.) , Seite 18. [1] Słownik Języka Polskiego pod redakcją Witolda Doroszewskiego: „ais“ [1] Witold Doroszewski: Słownik języka polskiego. Band 1–11, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 1997, ISBN 83-01-12321-4 (elektronischer Reprint; Erstdruck 1958–1969) „ais“ [1] Jan Karłowicz, Adam Kryński, Władysław Niedźwiedzki: Słownik języka polskiego. Band 1 A–G, Warszawa 1900 (Digitalisat) , Seite 14. [1] Aleksander Zdanowicz et. al.: Słownik języka polskiego. Obejmujący: oprócz zbioru właściwie polskich, znaczną liczbę wyrazów z obcych języków polskiemu przyswojonych: nomenklatury tak dawne, jak też nowo w użycie wprowadzone różnych nauk, umiejętności, sztuk i rzemiosł: nazwania monet, miar i wag główniejszych krajów i prowincji; mitologję plemion słowiańskich i innych ważniejszych, tudzież oddzielną tablicę słów polskich nieforemnych z ich odmianą. Część I: A–O, Wilno 1861 (Digitalisat) , Seite 9. [*] Słownik Ortograficzny – PWN: „ais“