adwersarz

== adwersarz (Polnisch) == === Substantiv, m === Nebenformen: archaisch: adwersant Worttrennung: ad·wer·sarz, Plural: ad·wer·sa·rze Aussprache: IPA: [adˈvɛrsaʃ], Plural: [advɛrˈsaʒɛ] Hörbeispiele: adwersarz (Info), Plural: — Bedeutungen: [1] Person, die eine entgegengesetzte Meinung vertritt; Adversarius, Adversaire, Gegner, Gegenspieler, Widersacher Herkunft: Entlehnung aus dem lateinischen adversarius → la Synonyme: [1] antagonista, nieprzyjaciel, oponent, przeciwnik Gegenwörter: [1] kolega, przyjaciel, sojusznik Weibliche Wortformen: [1] adwersarka Oberbegriffe: [1] osoba Beispiele: [1] Charakteristische Wortkombinationen: [1] dyskusja ==== Übersetzungen ==== [1] PONS Polnisch-Deutsch, Stichwort: „adwersarz“ [1] Słownik Języka Polskiego – PWN: „adwersarz“ [1] Mirosław Bańko: Wielki słownik wyrazów obcych PWN. 1. Auflage. Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2003, ISBN 978-83-01-14455-5 , Seite 14. [1] Stanisław Dubisz: Uniwersalny słownik języka polskiego. 1. Auflage. Band 1 A–G, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2003, ISBN 83-01-13858-0 , Seite 17. [1] Mirosław Bańko: Inny słownik języka polskiego. 1. Auflage. Band 1 A–Ó, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2000, ISBN 83-01-12826-7 , Seite 8. [1] Halina Zgółkowa: Praktyczny słownik współczesnej polszczyzny. Band 1 a – amyloza, Wydawnictwo „Kurpisz“, Poznań 1994, ISBN 83-86600-22-5 , Seite 70–71. [1] Mieczysław Szymczak: Słownik języka polskiego. 1., integrierte Auflage. Band 1 A–K, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 1995, ISBN 83-01-11835-0 (Diese Auflage umfasst die ursprünglich 7. Auflage von 1992 mit dem nun integrierten Supplement von Zygmunt Saloni.) , Seite 10. [1] Słownik Języka Polskiego pod redakcją Witolda Doroszewskiego: „adwersarz“ [1] Witold Doroszewski: Słownik języka polskiego. Band 1–11, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 1997, ISBN 83-01-12321-4 (elektronischer Reprint; Erstdruck 1958–1969) „adwersarz“ [1] Jan Karłowicz, Adam Kryński, Władysław Niedźwiedzki: Słownik języka polskiego. Band 1 A–G, Warszawa 1900 (Digitalisat) , Seite 10. [1] Aleksander Zdanowicz et. al.: Słownik języka polskiego. Obejmujący: oprócz zbioru właściwie polskich, znaczną liczbę wyrazów z obcych języków polskiemu przyswojonych: nomenklatury tak dawne, jak też nowo w użycie wprowadzone różnych nauk, umiejętności, sztuk i rzemiosł: nazwania monet, miar i wag główniejszych krajów i prowincji; mitologję plemion słowiańskich i innych ważniejszych, tudzież oddzielną tablicę słów polskich nieforemnych z ich odmianą. Część I: A–O, Wilno 1861 (Digitalisat) , Seite 7. [1] Samuel Bogumił Linde: Słownik języka polskiego. Band 1, Teil 1 (Volumen I) A–F, Drukarnia XX. Piiarów, Warszawa 1807 , „adwersarz“, Seite 5. [1] Instytut Badań Literackich Polskiej Akademii Nauk (Herausgeber): Słownik polszczyzny XVI wieku. Tom I: A–Bany, Wydawnictwo Polskiej Akademii Nauk, Wrocław/Warszawa/Kraków 1966 (Digitalisat) , Seite 88. [*] Słownik Ortograficzny – PWN: „adwersarz“ Quellen: